نخست: ضمير به مطلق «شعائر اللّه‌» برمى گردد و معناى آيه اين است:مجموع شعائر اسلامى براى شما تا زمان معين(زمان پايان دنيا يا مرگ) منافعى دارد و آن شعائر به خداوند سبحان آفريننده بيت عتيق ختم مى‌شود.تكلف اين تفسير، پوشيده نيست.

دوم: ضمير به مصداقى از شعائر الهى برمى گردد ـ چنان كه ديدگاه ما چنين بود ـ با اين تفاوت كه دراين جا بر خلاف تفسير ما مصداق، خصوص قربانى‌ها نيست بلكه مطلق واجبات و مناسك حج است و معنا چنين مى‌شود: براى شما در مجموع مناسك حج منافعى است تا زمان معيّن(پايان حج يا پايان دنيا) و جايگاه آن اعمال به سوى بيت عتيق است، يعنى نهايت آنها در بيت عتيق واقع مى‌شود. تكلف اين تفسير اگر چه از تفسير نخست كم‌تر است؛ ليكن باز خالى از تكلّف نيست.

تفسير رسيده از اهل بيت(ع) تفسير ما را تأييد مى‌كند و آن را به جهت ضعف سند، مؤيد قرارداديم نه دليل.

در روايت كلينى (٢٨) از ابو صباح كنانى از حضرت صادق(ع) و نيز روايت صدوق٢٩ از ابو بصير از امام صادق(ع) درباره {لَكُمْ فِيهَا مَنافِعُ إلَى أجَلٍ مُسَمّىً} آمده است:

إن احتاج إلى ظهرها ركبها من غير أن يعنف عليها و إن كان لها لبن حلبها حلاباً لاينهكها؛ (٢٩)

(٢٧) تفسير نمونه،ج١٤، ص١٠٠،پاورقى.
(٢٨) كافى،چاپ آخوندى، ص٤٩٢ـ٤٩٣،كتاب الحج، باب الهدى ينتج أو يحلب أو يركب، ح١.
(٢٩) من لايحضره الفقيه،ج٢، ص٣٠٠،كتاب الحج، باب نتاج البدنة و حلابها و ركوبها،ح٤؛اين روايت به هردو سند كلينى و صدوق در وسائل،چاپ آخوندى،ج٤، ص١١٧، باب ٣٤ از ابواب ذبح،ح٥ آمده است.