فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٣٤
دست قدرت ديگرى است غير من، آيا نمىدانيد كه قضاء حوايج او در دست قدرت من است نه ديگرى؟
عن صفوان بن يحيى عن عيص بن القاسم، قال: قال أبو عبداللّه(ع):
به سند صحيح، از عيص بن القاسم، گفت:
مولاى ما ابو عبداللّه الصادق(ع) فرمود : به تحقيق كه هر آينه برمرد پنجاه سال مىگذرد، و حال آن كه اللّه تعالى يك نماز از او درمدّت پنجاه سال به تشرّف قبول خود لايق نداشته و قبول نكرده است، پس چه قبيحى از اين اشدّ و اقبح خواهد بود؟ و قسم به ذات پاك اللّه تعالى كه به تحقيق كه شما از همسايهها و اصحاب خود مىشناسيد كسى را كه اگر [از] براى بعضى از شما نمازى چنين كند، از او قبول نمايد از جهت استخاف او به اين نماز، به تحقيق كه اللّه تعالى قبول نمىكند اِلا حسن تامّ كامل را ، پس چون قبول نمايد نماز ناقص منقوص مستخفّ منجوس را؟
...و در اصول معتبره كتب حديث ثابت است كه سيّد الصادقين، مولانا أبو عبداللّه جعفر بن محمّد(ع) فرموده است كه:
(٢٥) الكافى، ج٣، ص٢٦٩، باب من حافظ على صلاته، ح٩؛ تهذيب الاحكام، ج٢، ص٢٤٠، ح١٨.
(٢٦) اين روايت بدين مضمون دركتابهاى روايى شيعى يافت نشد، امّا به مضمون آن روايتى است در بحار الانوار، ج٨٤، ص٢٦٧، ح٦٨، به نقل از «أصل من أصول أصحابنا».