مسأله: طهارت از براى مسّ اعراب قرآن، اگر واجب شود، از جهت اصلاح غلط يا جمع متناثر يا سببى ديگر از اسباب، واجب نيست؛ چه اعراب از جوهر كلمه خارج است و به منزله اَعراض عارضه است.
اساس: وضوءات مستحبّه به حسب متن شرع چهل و هشت است، چنانچه مشهور شده نزد اصحاب. و آنچه متوهّمى از متوهّمين اين عصر گمان كرده كه مواضع استحباب وضو بيست موضع است، از باب نقصان بضاعت معرفت و قصور درجه تتبّع بوده است:
اوّل: از براى نماز سنّت وضو سنّت است و نيّت استحباب لازم است و قصد وجوب صحيح نيست، اگر چه وضو به نيّت استحباب شرط انعقاد صحّت نماز مندوب است و بى طهارت، تلبّس به نماز مطلقاً مشروع نيست و منشأ استيجاب عقاب است.
و دراين مقام انظار دقيقه و تحقيقات عميقه را دركتاب عيون المسائل آورده ام.
دويم: از براى طواف مستحبّ وضو مستحبّ است.پيش من و اكثر محقّقين اصحّ آن است كه شرط اصل صحّت طواف مستحبّ نيست، بلكه شرط كمال و رجحان است.
سيّم: از براى مسّ كتابت قرآن كه مستحبّ باشد وضو مستحبّ است، يعنى نيّت استحباب لازم است. امّا مشروعيّت مسّ مشروط است به طهارت و بدون طهارت حرام است و موجب ترتيب عقاب مىشود، چنانچه در نماز مندوب مذكور شد.
وشيخ طوسى درمبسوط و ابن ادريس در سرائر ـ رحمهما اللّه تعالى ـ مىگويند: مس خط مصحف بى وضو مكروه است و حرام نيست.
و من اين قول را ضعيف و مخالف ظاهر قرآن و حديث مىبينم.
چهارم: از براى تلاوت قرآن، خواه واجب باشد و خواه سنّت، وضو مندوب است و شرط كمال است نه شرط صحّت، چنانچه در طواف مندوب نيز شرط صحّت نيست، على الاصحّ.
المبسوط، ج١، ص٢٣ـ٢٤.
السرائر، ج١، ص٥٧.
|
