و پيش بعضى از براى سجدات عزائم بخصوصها واجب است. و ابن جنيد (٤٠) واجب مى‌داند مطلقاً و شرط اصل صحّت مى‌داند. و روايت ابو بصير (٤١) از امام صادق(ع) نفى آن مى‌كند و به منطوق متن دلالت برآن دارد كه طهارت مطلقاً شرط سجده تلاوت نيست، و از جنب و حائض نيز صحيح است.

و شيخ طوسى در نهايه (٤٢) منع صحت آن از حائض كرده است؛ بنابر روايتى كه درباب حائض بخصوصها روايت كرده. (٤٣)

بيست و نهم: كسى كه تكفين ميّت مى‌كند سنّت است كه از براى تكفين وضو كند به طريق وضوى نماز، پس بعد از وضو تكفين ميّت كند، چنانچه شيخ شهيد(ره) در بيان و در ذكرى (٤٤) آورده است.

سى ام: اگر كسى مسّ باطن دبر يا احليل خود كند، مستحبّ است كه اعاده وضو

(٣٨) حاشيه مؤلّف:«درذكرى ذكر اين روايت كرده ، گفته است: روى الصدوق عن عبدالعزيز بن الحجّاج، عن أبي عبداللّه‌(ع)، قال: «من سجد...» الحديث بتمامه. يعنى: هركه سجده شكر به جا آورد از براى نعمتى از نعم الهى، و حال آن كه وضو كرده باشد و با وضو بوده باشد، اللّه‌ تعالى بنويسد از براى او به آن يك سجده ده نماز و محو كند از نامه عمل او ده گناه از گناهان عظيمه».منه قدّس سرّه.
(٣٩) من لايحضره الفقيه، ج١، ص٢١٨، باب سجدة الشكر ، ح٩٧١.
(٤٠) مختلف الشيعه، ج٢، ص١٨٥، م١٠٣.
(٤١) الكافي، ج٣، ص٣١٨، ح٤.
(٤٢) النهايه، ص٢٥.
(٤٣) تهذيب الاحكام، ج٢، ص٢٩٢، ح١١٧٢.
(٤٤) البيان، ص٧٣؛ الذكرى، ج١، ص٣٧٥.