الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٢٤ - دعاى سى و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است براى خود پس از بجا آوردن نماز شب درباره اقرار به گناه

و آنگاه او را آفرينش ديگرى آفريديم «جانش داديم» پس منزّه و پاك «از نقائص» است خدائيكه نيكوترين نگارندگان است)-] [٢٤ تا چون بروزى تو نيازمند شدم، و از فريادرسى احسان تو بى نياز نبودم، از زيادى خوردنى و آشاميدنى كنيزت (مادرم) كه مرا در اندرون او جاى دادى، و در ته بچّه‌دانش سپردى خوراك برايم قرار دادى-] [٢٥ و اگر مرا- اى پروردگارم- در آن احوال بتوانائى خود واميگذاشتى، و بنيرويم ناچار ميگرداندى هر آينه قدرت از من بر كنار و توانائى از من دور بود-] [٢٦ پس مرا باحسان خود مانند مهربان درستكار دانائى غذاء و خوراك دادى، آن مهربانيها را از روى احسان تا اين پايه كه هستم در باره من بجا ميآورى، مهربانيت را گم نميكنم، و نيكى احسانت در باره‌ام كندى نمينمايد، و با اين مهربانيها (در باره روزى دادن تو مرا) اعتمادم (بروزى دادن تو) استوار نيست تا براى آنچه (طاعت و بندگى) كه براى من نزد تو بهره دهنده‌تر است كوشش نمايم-] [٢٧ (و استوار نبودن اعتمادم بتو براى آنست كه) شيطان مهار مرا در بدگمانى‌