٣٦٦٧.امام على عليه السلام : ماييم «اعراف» [١] كه معرفت خداى عز و جل جز از راه معرفت ما ميسّر نمى شود ... خداوند ـ تبارك و تعالى ـ اگر مى خواست ، خود را [مستقيم] به بندگان مى شناسانْد ؛ امّا ما را دريچه و طريق و راه و جانبى قرار داد كه [مردم ]از آن درآيند . پس هر كس كه از ما كناره بگيرد يا غير ما را بر ما برترى دهد ، از راهْ كج شده است . كسانى كه مردم به آنها چنگ مى زنند ، [در هدايت و راهبرى] يكسان نيستند . برخى به چشمه هايى كدر و در هم ريخته مى پيوندند ، امّا آن كه با ما شد ، به چشمه هايى زلال مى رسد كه به فرمان پروردگارشان جارى اند ، نه تمام مى شوند و نه قطع مى گردند .

٣٦٦٨.امام باقر عليه السلام ـ در توصيف امامان عليهم السلام ـ: آنان اند ، راه راست . آنان اند ، راه استوار ... براى پناهنده به آنان ، امنيت اند و براى چنگ زننده به ايشان ، امان اند و [مردم را] به سوى خدا مى خوانند .

٣٦٦٩.امام صادق عليه السلام : چون به آسمان نگريستى ، بگو : «منزّه است خدايى كه در آسمان ، برج هايى قرار داد و نيز چراغى فروزان و ماهى تابان ، و براى ما ستارگانى قرار داد كه با توجّه به آنها ، در تاريكى هاى خشكى و دريا ، قبله را مى يابيم . خدايا! همان گونه كه ما را با رهنمون شدن به قبله قرار داده شده براى خلقت ، به خودت متوجه كردى ، ما را به ستارگانى كه مايه امان زمينيان و آسمانيان قرار دادى ، رهنمون شو تا با آنها متوجّه تو شويم كه هيچ كس ، به تو رو نكند ، جز با ايشان . آن كه راهِ جز ايشان را بپويد ، به سوى تو نمى آيد و آن كه با جز اينان همراه شود ، همراه حجّت نخواهد بود . دستگيره بزرگ خدا را گرفتم و به رشته استوار خدا چنگ زدم» .

[١] اشاره اى است به واژه «اعراف» ، به كار رفته در قرآن كريم (اعراف: آيه ٤٥ ـ ٤٩).