رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٠

استحمام[١] و... . حال اگر شخصِی در حمام بگوِید: «من حال خوشِی ِیافته‌ام، مِی‌خواهم در اِینجا با خدا ارتباط برقرار نماِیم و نماز بخوانم» اِین نماز مورد رضاِی پروردگار نِیست و باِید خوددارِی نماِید. و اِینکه مِی‌گوِیند «کراهت در اِینجا به‌معناِی ”أقلُّ ثواباً“ مِی‌باشد» صحِیح نمِی‌باشد، اصلاً نه‌تنها ثوابِی ندارد بلکه موجب ناخرسندِی و عدم رضاِیت پروردگار شده است. و بر همِین قِیاس است ساِیر اعمال و عبادات و تکالِیفِی که از شارع مقدس براِی انجام آنها حدود و ثغورِی متعِیّن فرموده و انسان مجاز نِیست از آنها تعدِی و تجاوز نماِید.

در آِیات شرِیفه و رواِیات مأثوره، اطاعت و عبادت منحصر در تبعِیت و انقِیاد از خدا و رسول و ائمۀ معصومِین علِیهم السّلام ذکر شده است،[٢] زِیرا حقِیقت تشرِیع که منحصر در اراده و مشِیّت حضرت حق است، به‌واسطۀ نفوس مطهرۀ حضرات معصومِین علِیهم السّلام تلقِی و تبِیِین مِی‌گردد و هِیچ فرد دِیگرِی را ِیاراِی درک ملاکات و مبانِی تشرِیع نمِی‌باشد، مگر اِینکه با اتصال به نفس و سرّ معصوم علِیه السّلام، اِین مسئله براِی او نِیز روشن و هوِیدا گردد؛ بنابراِین براِی افراد عادِی، چه عامِی و چه عالم، چاره‌اِی جز اطاعت محض و انقِیاد تام از دستورات حضرات معصومِین علِیهم السّلام نمِی‌باشد و چِیزِی را از جانب خود و به‌سلِیقه و درک ناقص خود نمِی‌توانند کم کنند ِیا اضافه نماِیند.

عبدالرحِیم قصِیر گوِید:

دَخَلتُ علِی أبِی عبدِ اللهِ، فقُلتُ: جُعِلتُ فِداکَ، إنِّی اختَرَعتُ دعاءً، فقال: «دَعنِی مِن اختراعِکَ... .»[٣]

«خدمت امام صادق علِیه السّلام رسِیدم و عرض کردم: فداِیت شوم، من

[١]. همان، ص ١٦٠ و ص ١٧٧.

[٢]. سوره بقره (٢) آِیه ١٧٩؛ سوره نساء (٤) آِیه ٦٤؛ سوره مائده (٥) آِیه ٤٨ و ٥٥؛ سوره شعرا (٢٦) آِیه ١٠٨؛ سوره قصص (٢٨) آِیه ٦٨؛ سوره احزاب (٣٣) آِیه ٦؛ الکافِی، ج ١، ص ١٨٥ و ١٨٧ و ٢٧٦.

[٣]. الکافِی، ج ٣، ص ٤٧٦.