قاموس قرآن - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٧٥
لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ ...» فرقان: ٧٢.
آنانكه در باطل حاضر نشوند. در اقرب الموارد گويد «شَهِدَ الْمَجْلِسَ شُهُوداً. حَضَرَهُ» ولى قيد مشاهده كه راغب گفته بهتر است و در آيه اول ظاهرا صرف حضور مراد است.
شهادت كه بمعنى حضور و ديدن است گاهى بمعنى خبر قاطع آيد چنانكه در صحاح و قاموس گفته. ظاهرا مراد از آن در آيه «وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللَّهِ» بقره: ١٤٠.
خبر قاطع باشد. و گاهى بمعنى آشكار آيد مثل «عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ الْكَبِيرُ الْمُتَعالِ» رعد: ٩. اين جمله در آيات بسيارى تكرار شده است.
و نيز بمعنى اداى شهادت و اظهار خبر قاطع باشد در صحاح و قاموس آمده «شَهِدَ شَهَادَةً: أَدَّى ما عنده من الشهادة» مثل «ذلِكَ أَدْنى أَنْ يَأْتُوا بِالشَّهادَةِ عَلى وَجْهِها- ... فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ لَشَهادَتُنا أَحَقُّ مِنْ شَهادَتِهِما» مائده:
١٠٨- ١٠٧.
ايضا بمعنى اقرار، حكم و علم آيد كه همه از شعبههاى حضور و ديدناند. «فَشَهادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهاداتٍ بِاللَّهِ» نور: ٦. «شاهِدِينَ عَلى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ» توبه: ١٧. گفتهاند شهادت در اين آيات بمعنى اقرار است «وَ شَهِدَ شاهِدٌ مِنْ أَهْلِها إِنْ كانَ قَمِيصُهُ» يوسف: ٢٦. راغب آن را در آيه بمعنى حكم گفته است كه خواهد آمد.
در آيه «وَ شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَ جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ» آل عمران:
٨٦. ظاهرا بمعنى علم است.
شهود جمع شاهد نيز آمده «وَ لا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوداً إِذْ تُفِيضُونَ فِيهِ» يونس: ٦١. ايضا جمع آن اشهاد آيد «وَ يَقُولُ الْأَشْهادُ هؤُلاءِ الَّذِينَ كَذَبُوا عَلى رَبِّهِمْ» هود: ١٨.
«وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهادُ» غافر: ٥١. دقت در آيات نشان ميدهد كه شهود جمع شاهد بمعنى حاضر و بيننده و اشهاد جمع شاهد بمعنى شهادت كننده است تأمّل كنيد در سه آيه فوق و آيه «وَ هُمْ عَلى ما يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ» بروج:
٧. و در آيه «وَ جَعَلْتُ لَهُ مالًا مَمْدُوداً