خدا. ايضا آيه ٢٥ لقمان و ٣٨ زمر و ٩ زخرف و ايضا وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ‌ زخرف: ٨٧. اگر بپرسى كه آنها را آفريده؟ حتما حتما گويند: خدا. و نيز اينكه ميگفتند شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ‌ لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى‌ روشن ميكند كه بخدا و خالق عالم عقيده داشته‌اند.

ايضا در سوره اعراف آيات ٥٩- ٦٥- ٧٣- ٨٥- و در سوره هود آيات:

٥٠- ٦١- ٨٤. از حضرت نوح، هود، صالح و غيره نقل شده كه همه ميگفتند:

يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ‌ معلوم ميشود صحبت درباره وجود خدا نبوده و باو عقيده داشتند صحبت درباره معبود بود كه ميگفتند:

شما را جز خدا معبودى نيست. حتى در جواب هود ميگفتند: أَ جِئْتَنا لِنَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَ نَذَرَ ما كانَ يَعْبُدُ آباؤُنا اعراف: ٧٠. آيا آمده‌اى تا فقط خدا را عبادت كنيم و از معبود پدران دست بر داريم و نيز روشن است كه‌

حضرت رسول صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ ميفرمود «قُولُوا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ تُفْلِحُوا».

على هذا وجود خدا مفروغ عنه بوده و پيامبران سلام اللّه عليهم اصرار داشتند كه بايد خدا را همانطور كه خالق است مدير عالم بدانيد و او را پرستش كنيد لذا تبليغات رسولان درباره ربوبيّت و الوهيت بوده است گرچه درباره وجود خدا نيز بيشتر سخن گفته‌اند مخصوصا در قرآن مجيد.

قرآن درباره اينكه تدبير عالم و كارهاى آن همه از خداست كلماتى شيرين و پر معنائى دارد از جمله فرموده‌ وَ أَنَّ إِلى‌ رَبِّكَ الْمُنْتَهى‌. وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَ أَبْكى‌. وَ أَنَّهُ هُوَ أَماتَ وَ أَحْيا. وَ أَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى‌. مِنْ نُطْفَةٍ إِذا تُمْنى‌. وَ أَنَّ عَلَيْهِ النَّشْأَةَ الْأُخْرى‌. وَ أَنَّهُ هُوَ أَغْنى‌ وَ أَقْنى‌ نجم: ٤٢- ٤٨. يعنى: سرانجام بسوى اوست، او ميگرياند، او ميخنداند، او مى‌ميراند، او زنده ميكند، او نر و ماده آفريده، خلقت آخرت نيز از اوست و بر عهده اوست، او بى‌نياز