شغاف غلاف قلب است چنانكه در مجمع و غيره گفته است فاعل‌ «شَغَفَها» فتى است يعنى محبّت جوان غلاف قلب زن را پاره كرده و در جوفش نشسته است اشاره است بحب شديد و جا گرفته در قلب. از امير المؤمنين و امام سجاد و باقر و صادق عليهم السلام و ديگران نقل شده كه آنرا «شعفها» با عين مهمله خوانده‌اند در مجمع گويد: شعفها يعنى او را بهر جا برد مشتق است از شعفات الجبال (قله‌هاى كوهها) يعنى از محبت او را سر گردان كرده است.

معنى آيه: زن عزيز از غلامش كام ميخواهد كه عشق غلام در دلش نشسته است. اين كلمه در قرآن يكبار آمده است.

شغل: «شَغَلَتْنا أَمْوالُنا وَ أَهْلُونا» فتح: ١١. اموال و اهل و عيال مشغول و گرفتارمان كرد «إِنَّ أَصْحابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِي‌ شُغُلٍ‌ فاكِهُونَ» يس: ٥٥.

شغل را (بر وزن عنق و قفل) خوانده‌اند هر دو بمعنى مشغوليّت‌اند يعنى: اهل بهشت آنروز در مشغوليّت بخصوصى متنّعم‌اند.

شفع: شفع و شفاعت هر دو مصدراند بمعنى منضم كردن چيزى بچيزى. راغب گويد «الشَّفْعُ‌: ضَمُّ شَيْ‌ءٍ إِلَى مِثْلِهِ» در اقرب الموارد گفته «شَفَعَ‌ الْعَدَدَ: صَيَّرَهُ زَوْجاً أَي أَضَافَ إِلَى الْوَاحِدِ ثَانِياً».

«وَ الشَّفْعِ‌ وَ الْوَتْرِ. وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ» فجر: ٣ و ٤. شفع در اينجا اسم است بمعنى جفت چنانكه وتر بمعنى تك است يعنى: قسم بجفت و تك و قسم‌