روايات درباره شفاعت و شافعان زياد است مجلسى رحمه اللّه در بحار (ج ٨ ص ٢٩- ٦٣ طبع جديد) بيشتر آنها را نقل كرده و شفعائيكه در آن روايات نام برده شده بقرار ذيل‌اند:

حضرت رسول و ائمه اطهار سلام اللّه عليهم اجمعين، پيامبران (البته عدّه‌اى نام برده شده)، جبرئيل، حضرت فاطمه سلام اللّه عليها، علماء، شهيدان، مؤمنان، همسايه در حق همسايه، دوست در حق دوست.

رواياتى نيز در كافى و غيره مخصوصا نهج البلاغه درباره شفاعت قرآن هست كه كلام اللّه مجيد روز قيامت شفاعت خواهد كرد و شفاعت آن پذيرفته است و در حق آنست:

شافع مشفّع.

براى نمونه دو حديث ذيل را نقل ميكنيم‌

«عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌:

ثَلَاثَةٌ يَشْفَعُونَ‌ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‌ فَيُشَفَّعُونَ‌:

الْأَنْبِيَاءُ، ثُمَّ الْعُلَمَاءُ، ثُمَّ الشُّهَدَاءُ.

عَنْ حُسَيْنِ بْنِ خَالِدٍ عَنِ الرِّضَا عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ:

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ مَنْ لَمْ يُؤْمِنْ بِحَوْضِي فَلَا أَوْرَدَهُ اللَّهُ حَوْضِي. وَ مَنْ لَمْ يُؤْمِنْ‌ بِشَفَاعَتِي‌ فَلَا أَنَالَهُ اللَّهُ‌ شَفَاعَتِي‌ ثُمَّ قَالَ إِنَّمَا شَفَاعَتِي‌ لِأَهْلِ الْكَبَائِرِ مِنْ أُمَّتِي فَأَمَّا الْمُحْسِنُونَ فَمَا عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ. قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ خَالِدٍ فَقُلْتُ لِلرِّضَا عَلَيْهِ السَّلَامُ: يَا بْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَمَا مَعْنَى قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‌ «وَ لا يَشْفَعُونَ‌ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌» قَالَ: لَا يَشْفَعُونَ‌ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَى اللَّهُ دِينَهُ».

حديث‌

«ادَّخَرْتُ شَفَاعَتِي لِأَهْلِ الْكَبَائِرِ مِنْ أُمَّتِي».

مورد قبول فريقين است چنانكه در مجمع فرموده.

ناگفته نماند شافعانيكه نام برديم همه در دنيا واسطه فيض و هدايت‌اند على هذا آنكه در دنيا واسطه و شفيع است در آخرت نيز چنان خواهد بود پس نطفه شفاعت از دنيا متكون ميشود و اين قاعده بسيار قابل قبول است:

در كتب اهل سنت نيز احاديثى درباره‌