٢- «الَّذِينَ يَحْمِلُونَ‌ الْعَرْشَ‌ وَ مَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ ...» غافر: ٧ اين آيه نيز ميگويد كه: عرش محدود است و اطراف دارد. حاملان دارد، حاملان آن غير از آنان است كه در اطراف آن هستند. حاملان و من فى حوله خدا را تسبيح ميگويند. اين آيه نيز مانع از آن است كه عرش را بر تمام عالم هستى حمل كنيم.

٣- «وَ يَحْمِلُ‌ عَرْشَ‌ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمانِيَةٌ» حاقّة: ١٧ عرش خدا قابل حمل است ظهور لفظ «فَوْقَهُمْ» براى آن مكان تعيين ميكند كه در بالاى مردم خواهد بود و هشت نفر آنرا روز قيامت حمل خواهند كرد. در جوامع- الجامع فرموده: روايت شده كه حاملان عرش فعلا چهار نفراند روز قيامت خدا چهار نفر ديگر را بكمك آنان خواهد فرستاد.

٤- «فَسُبْحانَ اللَّهِ رَبِ‌ الْعَرْشِ‌ عَمَّا يَصِفُونَ» انبياء: ٢٢ «قُلْ مَنْ رَبُّ السَّماواتِ السَّبْعِ وَ رَبُ‌ الْعَرْشِ‌ الْعَظِيمِ‌ ... قُلْ مَنْ بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ ...» مؤمنون: ٨٦- ٨٨. خداوند كه ربّ آسمانهاى هفتگانه است همانطور ربّ و صاحب عرش است با ملاحظه آيات گذشته بعيد است كه گفته شود: رَبُّ الْعَرْشِ‌ بعد از رَبُّ السَّماواتِ‌ ذكر العام بعد الخاص است.

٥- «وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ كانَ‌ عَرْشُهُ‌ عَلَى الْماءِ» هود: ٧. اين آيه از وجود عرش قبل از خلقت زمين و آسمانهاى هفتگانه آن خبر ميدهد. بنظر ميآيد چنانكه گفته‌اند مراد از «الماء» حالت مذاب بودن زمين است در «ارض» و «سماء» گفته شده كه ظهور سماوات در اينگونه آيات در طبقات هفتگانه جوّ است. ممكن است مراد از عرش در اين آيه حكومت باشد مخصوصا بقرينه آنكه الف و لام ندارد ولى بعيد است كه براى عرش در قرآن بيش از يك مصداق قائل شد در اينصورت معنى آيه چنين است كه: مركز