بر مسلمين حلال است ولى اين در صورتى است كه ظهور لفظ طعام در گندم نباشد چنانكه گذشت. و زنان اهل كتاب اعم از آنكه بصورت عقد دائمى باشد يا منقطع بر مسلمين حلال‌اند و نيز طعام اهل اسلام بر اهل كتاب حلال ميباشد ولى از حليّت زنان اسلام بر اهل كتاب ذكرى در آيه نيست. لازم است در اينجا از هر دو جهت بحث شود.

اول: از طعام اهل كتاب بايد گوشت خوك را استثناء كرد كه بموجب: «حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِيرِ ...» مائده: ٣. گوشت خوك مطلقا حرام است. ايضا آيات:

١٧٣ بقره، ١٤٥ انعام، ١١٥ نحل در همين زمينه است. و نيز ذبيحه‌ايكه اهل كتاب در وقت ذبح نام خدا را ياد نميكنند از اين حكم مستثنى است كه بموجب‌ «وَ لا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ ...» انعام: ١٢١. آن نيز حرام است باقى مى‌ماند حبوبات و نظير آنها و نيز ذبائحى كه نام خدا را در آن ذكر ميكنند.

ناگفته نماند: اكثر اهل سنت با اين آيه استدلال كرده و مطلق طعام اهل كتاب را اعمّ از ذبيحه و غيره حلال دانسته‌اند و بيشتر نظرشان در آيه بذبائح است ولى در روايات اهل بيت عليهم السلام وارد است كه مراد از طعام در آيه شريفه گندم و حبوبات و امثال آنهاست نه ذبائح (بدون ملاحظه سند آنها).

در وسائل كتاب الذبح باب ٢٦ و ٢٧ روايات زيادى در تحريم ذبيحه اهل كتاب و كفّار نقل كرده از جمله در روايت قتيبة الاعشى است كه امام صادق عليه السّلام در جواب سؤال مردى فرمود: قيمت ذبيحه يهود و نصارى را بمال خود داخل مكن و از آن مخور كه حلال بودن بواسطه ذكر نام خدا در وقت ذبح است و درباره آن فقط بمؤمن ميشود اطمينان كرد. آنمرد گفت: خدا فرمايد: «الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ وَ طَعامُ‌ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ» فرمود:

«كَانَ أَبِي عَلَيْهِ السَّلَامُ يَقُولُ‌