نامش دو بار در قرآن مجيد آمده است‌ «أَ لَمْ تَرَ إِلَى الْمَلَإِ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ مِنْ بَعْدِ مُوسى‌ إِذْ قالُوا لِنَبِيٍّ لَهُمُ ابْعَثْ لَنا مَلِكاً نُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ‌ ... وَ قالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ‌ طالُوتَ‌ مَلِكاً ... فَلَمَّا فَصَلَ‌ طالُوتُ‌ بِالْجُنُودِ قالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ» بقره: ٢٤٦ تا ٢٤٩.

مجمل قصه او در قرآن در آيات فوق بقرار ذيل است: گروهى از بنى اسرائيل بپيامبرشان گفتند پادشاه و فرماندهى براى ما تعيين كن تا تحت فرمان او در راه خدا جهاد كنيم.

فرمود: شايد در صورت وجوب قتال از آن سر پيچيد. گفتند: چرا جنگ نمى‌كنيم حال آنكه از ديارمان رانده و از فرزندانمان دور افتاده‌ايم! ...

پيامبرشان گفت: خداوند طالوت را براى شما فرمانده معين كرده، گفتند:

از كجا او لياقت اين كار را دارد؟! ما باين كار از او سزاوارتريم. و او ثروتمند هم نيست! پيامبر فرمود: خدا او را بر گزيده و او را از حيث وجود و بدن توانا و از حيث دانش وسعت داده است ...

و دليل حكومت او آنست: تابوت عهد كه شما را در آن آرامش است از جانب خدا و شامل يادگارى از آل موسى و آل هارون است پيش شما آيد (و چون تابوت عهد را ديدند بحكومت طالوت خاضع شدند).

طالوت با لشكريان خويش براى جهاد بيرون شد و در نهرى لشكريان خويش را امتحان كرد. بالاخره در جهاد پيروز شد و داود كه جزء لشكريان او بود، جالوت فرمانده دشمن را كشت.

در مجمع فرموده: طالوت از اولاد بنيامين بن يعقوب بود، نه از خانواده نبوت بود و نه پادشاهى كه نبوت در خانواده لاوى بن يعقوب و حكومت در خانواده يهودا بن يعقوب بود. و طالوت را بواسطه طول قامتش طالوت گفته‌اند.

ولى اين در صورتى است كه‌