طيّب: در قرآن هم وصف انسان آمده مثل‌ «لِيَمِيزَ اللَّهُ الْخَبِيثَ مِنَ‌ الطَّيِّبِ‌» انفال: ٣٧. و هم وصف غير انسان نحو «فَتَيَمَّمُوا صَعِيداً طَيِّباً» مائده: ٦.

طيّب از انسان آن است كه از جهل و قبائح اعمال، پاك و با ايمان و عمل صالح متجلّى باشد اين چنين آدم مورد پسند خدا و دلبخواه خداست‌ «الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ طَيِّبِينَ‌ يَقُولُونَ سَلامٌ عَلَيْكُمْ» نحل: ٣٢. و طيّب از غير انسان آنست كه در اثر عدم نقص و مفيد بودن و پاكى از آلودگيها دلچسب و مورد پسند باشد.

«فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً» نحل: ٩٧. حيات طيّبه آنست كه مفيد و دلچسب و تا حدى خالى از نقائص بوده باشد در اينجا لازم است بچند آيه نظر افكنيم:

«يا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلالًا طَيِّباً وَ لا تَتَّبِعُوا خُطُواتِ الشَّيْطانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ» بقره:

١٦٩: آيه خطاب بعموم انسانهاست.

لفظ من در «مِمَّا» ظاهرا براى بيان و بقولى براى بعضيت است زيرا همه چيز روى زمين خوردنى نيست. ولى چون خوردنيها فى نفسه معلوم‌اند بهتر است «من» براى بيان باشد «حَلالًا طَيِّباً» حال است از «مِمَّا فِي الْأَرْضِ» يعنى جواز خوردن دو شرط دارد يكى حلال بودن كه حق ديگران در آن نباشد و ديگرى دلچسب و طبع پسند بودن كه مورد نفرت نباشد مثل قازورات و غيره. و اگر حلال را حلال شرعى با جميع شرايط آن بدانيم لازم است از آيات ديگر و روايات استفاده كنيم و گرنه ظهور حلال در آن است كه حق ديگران در آن نباشد و از مزاحمت و حقوق اغيار گشوده شود. و تابع خطوات شيطان بودن ظاهرا تعدى از حلال و طيّب است.