پيشوا، نقطه اتصال جريان هاىِ موجود در جامعه است ورهبرى، محور تلاش ها، حركت ها و نشاط ها. وجود انديشه ها، گرايش ها و جريان هاى مختلف در جامعه، امرى طبيعى است و تصوّر وحدت در انديشه ها و آرمان ها، در همه قشرهاى جامعه و همه لايه هاى اجتماع، تصوّرى بس نادرست و غير واقعى است. از اين رو، جريان ها، گروه ها و دارندگان انديشه هاى مختلف، براى رهانيدن جامعه از تفرقه، بايد راه هاى وحدت آفرينى را بجويند و در ضمن تأكيد بر تكثّر انديشه، همسويى در آرمان هاى والا را از دست ندهند. رهبرى، بزرگ ترين نقش را در اين زمينه بازى مى كند. على عليه السلام ، بر لزوم اتّحاد و همدلى در جامعه، بسى تأكيد كرده است. آن بزرگوار، اتّحاد را ضامن بقاى حكومت ها، و اختلاف را عامل سقوط دولت ها مى داند و از اين رو، بسيار بر آن، تأكيد مى ورزد. بخش هايى از «خطبه قاصعه»، از جمله موارد درس آموز و تنّبه آفرين آموزه هاى حكومت علوى است. در شناخت ريشه هاى اختلاف ها و چگونگى دست يافتن به وحدت و همدلى، او خود نيز در اين جهت، بيشترين تلاش را مى كرد و از حقوق مسلّم خود، چشم مى پوشيد تا جامعه در آتش اختلاف نسوزد و مى فرمود: لَيسَ رَجُلٌ ـ فَاعلَم ـ أحرَصَ عَلى جَماعَةِ اُمَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله و أُلفَتِها مِنّي . [١] هيچ كس بر اجتماع (و الفت) امّت محمّد ، از من حريص تر نيست .

[١] بنگريد به: ص ٣٢٨ (ح ٣٦٠) .