٣٩٠.امام على عليه السلام ـ از سخنان او به هنگامى كه «چه شده است شما را؟ آيا لاليد؟». گروهى گفتند: اى امير مؤمنان! اگر تو حركت كنى، ما با تو حركت كنيم. آن گاه فرمود: «چه شده است شما را؟ توفيق رستگارى نيابيد و به راه انصاف و عدل، هدايت مشويد! آيا در اين هنگامه سزاوار است كه من بيرون شوم؟ براى چنين كارى مردى از شما بايد بيرون رود كه او را در دليرى و تدبير ، بپسندم. نشايد كه شهر و سپاه و بيت المال و جمع آورى خراج و قضاوت ميان مسلمانان و نگريستن در حق طلبكاران را واگذارم. آن گاه با دسته اى بيرون روم و به دنبال دسته اى ديگر راه بيفتم و چون تيرِ در تيردانِ خالى، از اين سو به آن سو درغلتم. همانا من قطب آسيابم كه بر گردِ من بچرخد و من برجا ايستاده ام. اگر از آن جدا شوم، مدارِ آن بلرزد و سنگ زيرين، به اضطراب در آيد. به خدا كه اين، رأيى خطاست». [٣]

٧ / ٩

وحدت رويّه قضايى

٣٩١.امام على عليه السلام ـ در عهدنامه اش به مالك اش ... سپس به گزارشگران

[١] عوالى اللآلى : ٢ / ٣٤٤ / ٨ .[٢] إرشاد القلوب : ٢١٨ ، عدّة الداعى : ١٠١ ، بحار الأنوار : ١٠٣ / ١٦ / ٧٠ .[٣] نهج البلاغة : خطبه ١١٩ .