٥٢٧.المصنف ـ به نقل از يزيد بن بلال ـ : به همراه على عليه السلام در صفّين حضور داشتم. وقتى اسيرى را نزد او مى آوردند، مى فرمود: «تو را به زجر نكُشم. به درستى كه از خداوند، پروردگار جهانيان، مى ترسم»، و سلاح وى را مى گرفت و او را سوگند مى داد كه [ ديگر ]با او پيكار نكند و به وى، چهار درهم مى بخشيد. [٢]

٥٢٨.المصنّف ـ به نقل از ابوجعفر ـ : در نبرد صفّين، هرگاه اسيرى را نزد على عليه السلام مى آوردند، چارپا و سلاح او را مى گرفت و از او پيمان مى گرفت كه باز نگردد. سپس آزادش مى كرد. [٣]

٥٢٩.امام على عليه السلام ـ پس از وا داشتن [ مردم] ب كشته ها را مُثله مكنيد. هنگامى كه به سراپرده اين گروه رسيديد، پرده درى مكنيد، به خانه ها وارد نشويد، و چيزى از اموالشان مستانيد، مگر آنچه در لشكرگاهشان يافتيد؛ و زنى را با آزار، به هيجان وا مداريد، گرچه به ناموس شما دشنام گويد و به فرماندهان و نيكان شما فحش دهد؛ چرا كه [ زنان ،] داراى توانى كم و ضعيف النفس اند و ما دستور داشته ايم كه حتى اگر آنان مشرك باشند، با آنها كارى نداشته باشيم؛ و اگر كسى متعرّض زنى شود، بدان كار سرزنش شود، و نسل هاى پس از او نيز سرزنش شوند. [٤]

٥٣٠.تاريخ الطبرى ـ در گزارش رُخداد جمل ـ : احنف بن قيس و فرزندان سعد، با شتاب به سوى على عليه السلام بيرون رفتند، در حالى كه حرقوص بن زهير را منع

[١] السنن الكبرى : ٨ / ٣١٥ / ١٦٧٥٤ ، كنز العمّال : ١١ / ٣٤٨ / ٣١٧٠٦ .[٢] المصنّف فى الأحاديث والآثار : ٨ / ٧٢٥ / ٢٥ ، كنز العمّال : ١١ / ٣٤٥ / ٣١٧٠٣ .[٣] المصنّف فى الأحاديث والآثار : ٨ / ٧٢٤ / ٢٣ ، كنز العمّال : ١١ / ٣٤٥ / ٣١٧٠٢ .[٤] الكافى : ٥ / ٣٩ / ٤ ، وقعة صفّين : ٢٠٤ ، نهج البلاغة : نامه ١٤ ، بحار الأنوار : ٣٢ / ٥٦٣ / ٤٦٨ .