١٢٥.نهج البلاغه: افزون داشت و ساخت و برافراشت و بياراست و اندوخت و به گمان خويش، براى فرزند، مايه گذاشت، كه همگان را در جايگاه رسيدگى و حساب و محلّ پاداش و عقابْ روانه كند ، آن گاه كه كار داورى به نهايت رسد، وَ خَسِرَ هُنَالِكَ الْمُبْطِـلُونَ ؛ [١] و آن جاست كه تبه كاران، زيان كنند . براين سند ، خِرد گواهى دهد، هرگاه از بندِ هوا و دلبستگى هاى دنيا بيرون رود». [٢]

٣ / ١١ ـ ٤

عبد اللّه بن عبّاس

١٢٦.امام على عليه السلام ـ از نامه اى كه به عبد الل اى ابن عبّاس ، خداى تو را بيامرزد! در آنچه بر دست و زبانت از خوبى و بدى جارى مى شود، درنگ كن. به درستى كه من و تو در اين امر، شريك هستيم. خود را در جايگاه خوش گمانى من قرار ده و ديدگاهم را نسبت به خودت سُست منما. والسلام! [٣]

١٢٧.امام على عليه السلام ـ از نامه اش به ابن عبّاس پس از حمد و سپاس خداوند؛ خبر كارى از تو به من رسيده كه اگر انجام داده باشى، خدا را به خشم آورده اى و امانتت را خراب كرده اى و نافرمانىِ امامت را نموده اى و به مسلمانان ، خيانت كرده اى. خبر رسيده كه زمين ها را پاكسازى كرده اى و آنچه را در اختيارت بود، به مصرف رسانده اى. حساب هايت را برايم بفرست و بدان كه حسابرسىِ خداوند، شديدتر است از حسابرسى مردم. والسلام! [٤]

ر . ك : دانشنامه امير المؤمنين : ج ١٢ ، ص ٢٠٤ (عبد اللّه بن عبّاس) .

[١] غافر ، آيه ٧٨ .[٢] نهج البلاغة : نامه ٣ ، روضة الواعظين : ٤٨٩ .[٣] نهج البلاغة : نامه ١٨ ، بحار الأنوار : ٣٣ / ٤٩٣ / ٦٩٩ .[٤] أنساب الأشراف : ٢ / ٣٩٧ ، نهج البلاغة : نامه ٤٠ .