١٩١.امام باقر عليه السلام : امير مؤمنان، در كوفه ميان شما بود. صبحگاهان، از دارالحكومه بيرون مى رفت و در بازارهاى كوفه، يكى يكى مى گشت و تازيانه اى با او بود كه آن را بر دوش داشت و دوسويه بود و «سبيبه» ناميده مى شد. در برابر اهالى بازارها مى ايستاد و فرياد مى كرد: «اى بازرگانان! از خداوند عز و جل پروا كنيد!». آن گاه كه بازاريان، صداى او را مى شنيدند، آنچه در دست داشتند، رها مى كردند و به وى دل مى دادند و با گوش مى شنيدند. آن گاه مى فرمود: «خيرخواهى پيشه سازيد. از آسانگيرى تبرّك جوييد. به خريداران، نزديك شويد. خود را به بردبارى بياراييد. از سوگند، بپرهيزيد و از دروغ، كناره گيريد . از ستم، دورى گزينيد و داد ستمديدگان، بستانيد. به رباخوارى نزديك نشويد و وزن و ترازو را تمام كنيد. اموال مردم را كم ندهيد و در زمين، به فساد سر بر مَداريد». در تمام بازارهاى كوفه مى گشت. سپس بر مى گشت و براى [ رسيدگى به كارهاى] مردم مى نشست. [١]

١٩٢.امام حسين عليه السلام : به درستى كه على عليه السلام در كوفه بر استرِ پيامبر صلى الله عليه و آله به نام «شهباء» سوار شد و به بازارها، يكى يكى، سر زد. وارد بازارچه گوشتفروش ها شد و با صداى بلند فرمود: «اى گروه قصابان! نخاع را نَبُريد و در گرفتن جان [ حيوان]، تعجيل روا مداريد. [ بگذاريد] به آرامى روح از بدن، خارج گردد. از دميدن در گوشت به هنگام فروش بپرهيزيد؛ به درستى كه شنيدم پيامبر خدا از اين كار، نهى مى كرد».

[١] الكافى : ٥ / ١٥١ / ٣ ، تهذيب الأحكام : ٧ / ٦ / ١٧ ، الأمالى ، مفيد : ١٩٧ / ٣١ .