سياست نامه امام علي (ع) - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٣

٤١٨.امام على عليه السلام : با دشمنت مصافحه كن ، گرچه ناخوش دارد؛ چرا كه آن ، از چيزهايى است كه خداوند عز و جل بندگانش را بدان فرمان داده است ، [ آن جا كه] مى فرمايد : «ادْفَعْ بِالَّتِى هِىَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِى بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُو عَدَ وَةٌ كَأَنَّهُو وَلِىٌّ حَمِيمٌ وَ مَا يُلَقَّـلـهَآ إِلاَّ الَّذِينَ صَبَرُواْ وَ مَا يُلَقَّـلـهَآ إِلاَّ ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ؛ [١] بدى را به آنچه بهتر است ، دفع كن. آن گاه كسى كه ميان تو و ميان او دشمنى است ، گويى دوستى يكدل مى گردد؛ و اين [ خصلت ]را جز كسانى كه شكيبا بوده اند ، نمى يابند ، و آن را جز صاحب بهره اى بزرگ ، نخواهد يافت» . [٢]

٤١٩.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايش اگر دشمنت تظاهر به دوستى و يك رنگى با تو كرد ، آن را با دوستى گرم بپذير؛ چرا كه اگر اين را ادامه دهد و بدان خو گيرد ، دوستى اش خالص گردد. [٣]

٨ / ٤

سازش به همراه زيركى

٤٢٠.امام على عليه السلام : سازش را تا زمانى كه در آن ضعفى براى اسلام نباشد ، سودمندتر از نبرد يافتم. [٤]

٤٢١.امام على عليه السلام : از برترين خيرخواهى ها ، راهنمايى به صلح و سازش است. [٥]

٤٢٢.امام على عليه السلام ـ در عهدنامه اش به مالك اش صلحى را كه دشمنت تو را بدان فرا خوانَد و خشنودى خداوند در آن باشد ، كنار مَزن ؛ چرا كه در صلح ،