٦٤٦.امام على عليه السلام ـ در عهدنامه اش به مالك اش و خداوند ، پيمان و ذمّه خود را امانى قرار داده، و از روى رحمت خويش آن را ميان بندگان ، همگانى كرده است و آن را چون حريمى استوار ساخته ، تا در سايه اش بيارامند و بدان پناه بَرَند. پس در پيمان ، خيانت ، فريب و مكر ، راه ندارد. و پيمانى مبند كه در آن براى بهانه تراشى جايى گذارى ، و پس از استوارى عهد و پيمان ، براى بر هم زدن آن ، به عبارت هاى دو پهلو تكيه مكن؛ و مبادا سختى پيمانى كه بر عهده ات افتاده ، تو را وا دارد كه به ناحق ، آن را بر هم زنى؛ چرا كه شكيبايى در كار دشوارى در آن ، كه اميد به گشايش دارى و پايان نيكويش را انتظار مى كشى، بهتر است از پيمان شكنى اى كه از پيامدهايش هراس دارى؛ و [ بپرهيز] از اين كه خداوند ، تو را بازخواست كند و در دنيا و آخرت نتوانى درخواست بخشش كنى. [١]

١٠ / ٣ ـ ٥

گزاردن امانت

٦٤٧.امام على عليه السلام : امانت را به آن كه شما را امين شمُرَد ، بازگردانيد؛ گرچه قاتلان فرزندان پيامبران باشند. [٢]

٦٤٨.امام على عليه السلام : بر آن كه تو را امين شمُرَد ، خيانت مكن ، گرچه به تو خيانت ورزد؛ و رازش را فاش مساز ، گرچه خود ، آن را فاش سازد. [٣]

٦٤٩.امام على عليه السلام ـ از نامه او به اشعث بن قي به درستى كه كارى كه بر عهده توست ، لقمه اى نيست براى تو؛ بلكه امانتى است بر گردنت و تو در نظارت بالا دستانت قرار دارى. [٤]

[١] نهج البلاغة : نامه ٥٣ ، تحف العقول : ١٤٥ . نيز ، ر . ك : دعائم الإسلام : ١ / ٣٦٨ .[٢] الخصال : ٦١٤ / ١٠ ، بحار الأنوار : ٧٥ / ١١٥ / ٨ .[٣] تحف العقول : ٨١ ، عيون الحكم والمواعظ : ٥١٩ / ٩٤٢٦ ، بحار الأنوار : ٧٧ / ٢٠٨ / ١ .[٤] نهج البلاغة : نامه ٥ ، جواهر المطالب : ٢ / ٢٦ .