سياست نامه امام علي (ع) - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥

هر راه ممكن». سياستمداران جهان نيز در گذشته و حال، از واژه «سياست» ، گويا چيزى جز اين نمى فهميده اند. به واقع، سياست در مكتب اموى، همان معناى رايج آن در عرف سياسى حكومت هايى است كه بر مبانى ارزشى استوار نيستند، و معيار حقّ و باطل، جهت دهنده آنها در رفتار و تعاملْ نخواهد بود. شپنكلر، در وصفى از چهره سياستمدار، مى گويد: «سياستمدار فطرى، كارى به حق بودن يا بطلان اُمور ندارد». برتراند راسل نيز انگيزه هاى سياسى و سرچشمه رفتارهاى انسانى در سياست را چنين چيزى تلقّى كرده، مى نويسد: انگيزه سياسى در اكثر مردمان، عبارت از نفع پرستى، خودبينى، رقابت و عشق به قدرت مى باشد . به عنوان مثال، در سياست، سرچشمه هاى اعمال انسانى، همگى از عوامل فوق الذكر مى باشد . رهبر سياسى اى كه بتواند مردم را متقاعد نمايد كه او مى تواند اين خواسته ها را ارضا نمايد، قادر است توده مردم را چنان به زير سلطه خود در آورد كه معتقد شوند دو به علاوه دو، پنج خواهد شد، با اين كه اختيارات او از جانب خداوند، تفويض شده است! رهبر سياسى اى كه اين انگيزه هاى اساسى را ناديده انگارد، معمولاً از حمايت توده، محروم خواهد بود . روانشناسى نيروهاى محرّك توده ها،از اساسى ترين قسمت تعليم و تربيت رهبران سياسى موفّق مى باشد . اكثر رهبران سياسى با معتقد نمودن گروه كثيرى از مردم به اين كه ايشان خواسته هاى بشردوستانه دارند، مناصب خود را به دست مى آورند . به خوبى فهميده شده كه چنين اعتقادى در اثر وجود هيجان، خيلى زودتر قبول مى شود . غل و زنجير كردن افراد، نطق و خطابه هاى عمومى، مجازات هاى بى قانون و جنگ، مراحلى در تشكيل و توسعه هيجان اند . فكر مى كنم براى طرفداران فكر غيرمنطقى، با در هيجان نگه داشتن افراد، شانس بهترى جهت گول زدن و منفعت بردن از ايشان، وجود دارد . {-١-}