٥١٧.امام على عليه السلام ـ از نامه اش به مردمان صنع ـ از نامه اش به مردمان صنعا [١] و جَنَد [٢] ك سپاهى باشيد نيرومند، با انبوه سواره ها كه سراغ آن كسى بروند كه طغيان و نافرمانى كند، و لِه شويد، مانند لِه شدن در آسياب. آن كه نيكى كند، به خود نيكى كرده است، و آن كه بدى كند، به خود بدى كرده است؛ و پروردگار تو ستم كننده بر بندگان نيست [٣] . [٤]

ه ـ نيايش به هنگام نبرد

٥١٨.امام صادق عليه السلام : به درستى كه اميرمؤمنان هنگامى كه قصد نبرد مى كرد، اين نيايش ها را بر زبان مى آورد: «بار خدايا! به درستى كه تو راهى از راه هايت را نشان دادى و خشنودى ات را در آن نهادى، و دوستانت را به سويش دعوت كردى و آن را برترين راه نزد خودت از جهت پاداش، وگرامى ترينِ آنها از جهت بازگشت ، و دوست داشتنى ترينِ آنها نزد خودت از جهتِ روش قرار دادى. آن گاه در اين راه، از مؤمنان، جان و مالشان را خريدى كه در مقابل بهشت، در راه خدا پيكار كنند، مى كُشند و كشته مى شوند؛ [ و اين،] وعده اى است حق از جانب تو. پس مرا از آنانى قرار ده كه جانش را از او خريده اى و سپس، او به داد و ستدى كه با او داشتى، وفا كرد، پيمانى را نشكست و نقض نكرد و آن را تغيير نداد؛ بلكه پاسخى به محبّت هايت و براى نزديك شدن به تو قرارش داد. پس آن را پايان كارم قرار ده و پايان عمرم را در اين راه، مقرّر ساز و در اين راه، شهادتى روزى ام كن كه سبب خشنودى تو گردد و لغزش هايم را بدان پاك گردانَد ، و مرا در زمره زندگان كه از دست دشمنان و نافرمانان روزى خورده اند، در زير

[١] اشاره دارد به آيه ٤٦ سوره فصّلت .[٢] شرح نهج البلاغة : ٢ / ٥ .