قاضيان، عامل سلامت جامعه اند و دستگاه قضايى، مسئول امنيت جامعه است. صلاح جامعه، بيشتر از هر چيز، در گرو سلامت دستگاه قضايى است. از اين رو، على عليه السلام در مقام ولايت امر مسلمانان، خود را مسئول عملكرد دستگاه قضايى مى دانست و تنها به پند و وعظ قاضيان، بسنده نمى كرد و به هشدار و تحذير، اكتفا نمى كرد؛ بلكه شخصاً بر عملكرد قاضيان، و حتى گاه بر چگونگى احكام قضات، نظارت مى كرد و به لحاظ نقش شگرفى كه دستگاه قضايى در سلامت جامعه و اصلاح امور داشت، با همه مسئوليت هاى سنگين و كارهاى فراوانى كه بر عهده آن بزرگوار بود، در فرصتى كه پيش مى آمد، به «دكّة القضاء» مى رفت و خود داورى مى كرد، تا الگويى درست از داورى را در پيش چشم مردم و قاضيان نهد.

٦ . وحدت رويّه قضايى

از جمله امورى كه امير مؤمنان در داورى بر آن تأكيد داشت، همگونى داورى ها و به ديگر سخن، وجود «وحدت رويه» در قضا بوده است. اگر مردمان بنگرند كه داوران در قضاياى همگون، داورى هاى گونه گون مى كنند، بى گمان، اوّلين عكس العمل آن، بى اعتمادى مردم به دستگاه قضايى و باور نداشتن به پشتوانه قانونى درست داورى هاست. امام، تأكيد مى كند كه گونه گونى داورى ها و اختلاف در قضاوت، زمينه هاى اجراى عدالت را مى زدايد و در جامعه، تفرقه مى آفريند. امام

[١] بنگريد به: ص ٣٥٣ (ح ٤٢١) .