آهنگ كلّى سياست اقتصادى على عليه السلام ، مبارزه با فقر و ريشه كن ساختن آن از صحنه جامعه اسلامى است. رهنمودهاى حضرت در اين زمينه، بسى قابل تأمّل است. او تأكيد مى كند كه گرسنگى و تنگ دستى عدّه اى، معلول بهره ورى هاى بدون مرز عدّه اى ديگر و گشاده دستى هاى توانگران است: ما جاعَ فَقيرٌ إلاّ بِما مُتِّعَ بِهِ غَنِيٌ. [١] تنگ دستى گرسنه نمانْد ، مگر از آن رو كه توانگرى بهره مند شد . دولت اسلامى، موظّف است كه از انباشته شدن بى رويّه ثروت در دست توانگران، جلوگيرى كند و زمينه هاى تمتّع استثمارگرانه اغنيا را از بين ببرد و با تلاش مستمر و برنامه ريزى دقيق، فرودستان را در جهت دستيابى به نيازهاى ضرورى زندگى، يارى رساند. امّا در اين جهت، در همان روزگار كوتاه حكومت و با آن همه درگيرى ها و توطئه ها و كارشكنى ها، دستِ كم، كوفه را به جايى رساند كه مى فرمود: ما أصبَحَ بِالكوفَةِ أحَدٌ إلاّ ناعِما ؛ إنَّ أدناهُم مَنزِلَةً لِيَأكُلُ مِنَ البُرِّ ولَيَجلِسُ فِى الظِّلِّ و يَشرَبُ مِن ماءِ الفُراتِ . [٢] اكنون در كوفه ، همگان از زندگى بهره مندند و فرودست ترينِ آنها ، نان و سايبان دارد و از آبِ فرات ، بهره مى گيرد . سفارش هاى امام عليه السلام به كارگزاران در توجّه به طبقات فرودست جامعه و به

[١] بنگريد به : ص ٢٨٥ (ح ٢٤٧) .[٢] بنگريد به : ص ٢٨٦ (ح ٢٤٩) .