٦٥٠.امام على عليه السلام ـ از نامه اش به يكى از مأم آن كه آشكار و نهانش و كردار و گفتارش دو گونه نباشد ، امانت را گزارده و عبادت را خالص ، به جاى آورده است و او را فرمان دهم كه [ زيردستان را ]نرنجاند و بدانان ، بهتان نزند و به سبب امير بودن ، از آنها رو برنگرداند؛ چرا كه آنان ، در دينْ برادرند و در به دست آوردن حقوق ، مددكار. و تو را در اين زكات ، بهره اى معيّن و حقّى معلوم و شريكانى ناتوان و تنگ دست است. ما حقّ تو را به تمام مى پردازيم. پس تو هم حقوق آنان را به تمام ، به آنان برسان؛ وگرنه ، روز رستاخيزْ داراى بيشترين دشمنانى؛ و بدا به حال كسى كه نزد خداوند ، دشمنانش مستمندان ، تهى دستان ، درخواست كنندگان ، رانده شدگان ، بدهكاران، و در راه ماندگان باشند. و آن كه امانت را سَبُك شمارد و در آن خيانت روا دارد و جان و دين خود را از خيانتْ پاك ننمايد ، خود را در دنيا به خوارى و رسوايى افكنده است و چنين كسى ، در آخرتْ فرارى تر و رسواتر است؛ و به درستى كه بزرگ ترين خيانت ، خيانت به مردمان است و زشت ترين دغلكارى ، ناراستى است با پيشوايان. والسلام! [١]

١٠ / ٣ ـ ٦

بهره گيرى از دانش هاى ديگران

٦٥١.امام على عليه السلام : دانشِ هركس را كه مى داند ، فرا گير ، و دانشت را به كسى كه نمى داند بياموز . هر گاه چنين كردى ، [خداوند] آنچه را ندانى ، به تو بياموزد و از آنچه مى دانى ، بهره ببرى. [٢]

[١] نهج البلاغة : نامه ٢٦ ، بحار الأنوار : ٣٣ / ٥٢٨ / ٧١٩ .[٢] غرر الحكم : ١١٣٣ .