٦٠٣.امام على عليه السلام ـ در عهدنامه اش به مالك اش آنها به ناروا؛ چرا كه چيزى مانند ريختن خون به ناحق ، كيفر را نزديك نسازد و گناه را بزرگ نگردانَد و نعمت را نبَرد و رشته عمر را پاره نسازد، و خداوندِ سبحان ، در روز رستاخيز ، آغاز كننده داورى بين بندگان در خون هايى است كه از يكديگر ريخته اند. پس حكومت خود را با ريختن خونى به حرام ، نيرومند مكن كه خون به حرام ريختن ، قدرت را به ناتوانى و سستى كشانَد ، بلكه دولت را از صاحب آن ، به ديگرى مُنتقل سازد ، و در كشتن به ناحق ، هيچ عذرى نزد خداوند و من برايت نباشد؛ چرا كه در آن ، قصاص باشد ؛ و اگر دچار خطا گشتى و تازيانه يا شمشير يا دستت، در كيفر ، زياده روى كرد يا به مشت زدن و يا بيشتر از آن ، [ناخواسته] مرتكب قتلى شدى ، گردنكشى و غرور قدرت نبايد تو را وا دارد كه خود را برتر دانى و خون بهاى كشته شده را به خانواده اش نرسانى. [١]

٦٠٤.امام على عليه السلام : مانده [ كسانى كه] به شمشير [ رفته اند]، پايدارتر و پرشمارتر است. [٢]

١٠ / ٢ ـ ٣

تدبير نادرست

٦٠٥.امام على عليه السلام : تدبير نادرست ، سبب هلاكت گردد. [٣]

٦٠٦.امام على عليه السلام : آن كه تدبيرش بد باشد ، نابودى اش زود رسد. [٤]

٦٠٧.امام على عليه السلام : با چهار چيز ، بر پشت كردن [ حكومت] ، استدلال شود:

[١] نهج البلاغة : نامه ٥٣ ، تحف العقول : ١٤٦ .[٢] نهج البلاغة : حكمت ٨٤ ، عيون الحكم والمواعظ : ١٩٦ / ٤٠٠٤ .[٣] غرر الحكم : ٥٥٧١ ، عيون الحكم والمواعظ : ٢٨١ / ٥٠٦٨ .[٤] غرر الحكم : ٧٩٠٦ .