سياست نامه امام علي (ع) - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٩

ب ـ پرهيز از دعوت به پيكار

٥١٤.امام على عليه السلام ـ به فرزندش حسن عليه السلا تو هيچ گاه به پيكارْ دعوت مكن، و اگر به پيكار دعوت شدى، پاسخ ده؛ چرا كه دعوت كننده به پيكار، ستمكار است و ستمكار، شكست خورده و خوار است. [١]

ج ـ مصونيت سياسى فرستادگان

٥١٥.امام على عليه السلام ـ اگر بر مردى از دشمنْ دست يافتيد و او ادّعا داشت كه فرستاده به سوى شماست ، اگر اين امر از او محرز شد و شاهدى بر آن آورد، پس به او آسيبى مرسانيد تا پيغامش را برسانَد و نزد يارانش باز گردد؛ امّا اگر شاهدى بر سخنش نيافتيد، اين ادّعا را از او نپذيريد. [٢]

د ـ اقامه حجّت، پيش از نبرد

٥١٦.السنن الكبرى ـ به نقل از براء بن عازب ـ : على عليه السلام مرا به سوى خوارج در نهروان فرستاد. پيش از كارزار، سه مرتبه آنان را [ به هدايتْ] دعوت نمودم. [٣]

٥١٧.امام على عليه السلام ـ از نامه اش به مردمان صنع ـ از نامه اش به مردمان صنعا [٤] و جَنَد [٥] كامام على عليه السلام : هنگامى كه فرستاده ام به سوى شما آمد، پراكنده شويد و به محلّ سكونت خودْ بازگرديد، تا شما را عفو كنم و از نادانتان بگذرم و دور شده را حفظ كنم و در ميان شما با حكم قرآن، رفتار كنم. امّا اگر چنين نكنيد، آماده آمدن