سياست نامه امام علي (ع) - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٨

٥١١.تاريخ الطبرى ـ به نقل از جندب ازدى ـ : دشمن برخورد مى كرديم، على عليه السلام به ما فرمان مى داد و مى فرمود: «با آنان پيكار مكنيد تا آن كه آنان شروع كنند، كه شما بحمداللّه عز و جل حجّت داريد و رها ساختن آنان كه [ نبردِ با شما را] آغاز كنند، حجّتى ديگر است براى شما. پس هرگاه با آنان پيكار كرديد و آنان را شكست داديد، پشت كرده به جنگ را مكشيد، مجروحان را به قتل نرسانيد ، پرده درى مكنيد، كشته ها را مُثله نكنيد، وقتى به سراپرده دشمن رسيديد، پرده درى نكنيد، و بدون اجازه برخانه اى وارد نشويد، چيزى از آنان مَسِتانيد، مگر آنچه در لشكرگاه يافتيد، و زنى را با آزار، به هيجان نياوريد ، گرچه به ناموس شما دشنام دهد و به فرماندهان و نيكان شما فحش گويد؛ چرا كه [زنان] ، داراى نيرو و توانى كم و ضعيف النفس اند . [١]

٥١٢.امام على عليه السلام ـ در نامه اش به مالك اشتر، بپرهيز از اين كه با اين گروه، نبرد را آغاز كنى، مگر آن كه آنان آغاز كنند، تا اين كه با آنان رو در رو شوى و سخن آنان را بشنوى؛ و بدى هاى آنان، تو را به نبرد وا ندارد، قبل از دعوت آنان [ به هدايت] و مكرّر ، راه بهانه جويى را بر آنان بستن . [٢]

٥١٣.امام على عليه السلام ـ از سفارش وى به لشكرش پيش با آنان كارزار مكنيد، تا آن كه آغاز كنند؛ چرا كه شما بحمداللّه ، حجّت داريد، و رها ساختن آنان كه [ جنگ با] شما را آغاز كنند، حجّت ديگرى است به سود شما و بر زيان آنها. وقتى به خواست خدا شكست خوردند، پشت كرده به جنگ را مكشيد ، و به كسى كه ناتوان است، آسيب مرسانيد و زخمى را از پا در مياوريد. [٣]