٥٠٢.امام على عليه السلام : پى در پى يورش بريد و از گريختن، شرم كنيد، كه ننگى است در نسل ها و آتشى است در روز رستاخيز . خود را خرّم و شادمان داريد و با آسانى و سبُكْ جانى به سوى مرگْ گام برداريد. [٢]

٥٠٣.امام على عليه السلام : فرار كننده بايد بداند كه پروردگارش را به خشم آورده و هلاك كننده خويش است. به درستى كه در فرار، دشمنى خداوند، خوارى هميشگى، ننگ جاودان و زندگى ناخوشايند است، و فراركننده، زياد كننده عمر خويش نيست و ميان او و روزى كه براى مرگش مقدّر شده ، فاصله نشود و خداوند را خشنود نكند. مردن آدمى به راستى و حقيقت، پيش از ارتكاب اين خصلت ها (فرار از نبرد)، بهتر است از درآميختن با اين خصلت ها و پذيرش آنها. [٣]

٥٠٤.الكافى ـ به نقل از مالك بن اَعيَن ـ : امير مؤمنان، مردم را در [ نبرد] صفّين، تشويق كرد و فرمود: « ... خداىْ رحمت كند كسى را كه برادرش را يارى رسانَد و حريفش را به برادرش وا مگذارد تا نزد او حريف خود و حريف برادرش جمع گردند و با اين كار، سرزنش كسب كند و مرتكب پستى گردد؛ و چرا چنين نباشد، كه [ برادرش ]با دو نفر پيكار مى كند و او [ از نبرد] دست كشيده و حريفش را به برادرش وا نهاده، در حالى كه از حريف، گريزان است و به دشمن و برادرش مى نگرد. هركه چنين كند، خداوند ، او را دشمن دارد. پس خود را در معرض دشمنىِ خداى عز و جل قرار ندهيد كه همانا گذر شما به سوى خداوند است. خداوند عز و جلفرمود: «لَن يَنفَعَكُمُ الْفِرَارُ إِن فَرَرْتُم مِّنَ الْمَوْتِ أَوِ الْقَتْلِ وَ إِذًا لاَّ تُمَتَّعُونَ إِلاَّ قَلِيلاً؛ [٤]

[١] غرر الحكم : ١٦٦٣ .[٢] نهج البلاغة : خطبه ٦٦ ، تاريخ دمشق : ٤٢ / ٤٦٠.[٣] الكافى : ٥ / ٤١ / ٤ ، بحار الأنوار : ٣٢ / ٤٧٢ / ٤١١ . نيز ، ر . ك : المعيار والموازنة : ١٥٠ .[٤] احزاب ، آيه ١٦ .