٤٨٦.امام على عليه السلام ـ در عهدنامه اش به مالك اش پس در كار سپاهيان، چنان بنگر كه پدر و مادر در كار فرزندشان مى نگرند، و مباد آنچه كه آنان را بدان نيرومند مى كنى، نزد تو بزرگ نمايد. نيكويى ات درباره ايشان، هرچند اندك باشد، خُرد نيايد كه آن نيكى، آنان را به خيرخواهى تو خوانَد و گمانشان را درباره ات نيكو گرداند، و رسيدگى به كارهاى خُرد آنان را به اعتماد وارسى كارهاى بزرگْ وا مگذار؛ چرا كه لطف كوچك را جايى است كه از آن بهره برگيرند، و لطف بزرگ را جايى است كه از آن، بى نياز نباشند. و بايد گزيده ترينِ سران سپاه در نزد تو كسى باشد كه كمك خود را ارزانى شان دارد و از آنچه دارد، بر آنان ببخشايد، آن اندازه كه آنان و كسانشان را كه باز مانده اند، وسعت دهد، تا عزم آنان در نبرد با دشمنْ يكى شود؛ چرا كه مهربانى تو به آنان، دل هايشان را بر تو مهربان گردانَد، و برترين چشم روشنىِ زمامداران، برقرارى عدالت در شهرها وپديدارشدن دوستى ميان شهروندان است، و دوستى آنان آشكار نشود، مگر هنگامى كه دل هايشان وارسته [از كينه] باشد، و خيرخواهى آنان راست نيايد، مگر اين كه گِرد زمامداران حلقه زنند و از وجود دولتْ مردان ، احساس سنگينى نكنند و از دراز شدن دولت آنان ، به ستوه نيايند. پس اميدشان را برآر، و ستودن آنان و برشمردن رنج سختى كشيدگان آنها را پيوسته دار؛ چرا كه ياد كردن بسيار از كارهاى نيك آنان، شجاع را برانگيزد و سركش را به كوشش وا دارد. إن شاء اللّه ! آن گاه براى هريك از آنان، رنجى را كه كشيده است ، در نظر دار و رنج يكى را به حساب ديگرى مگذار، و در [ پاداش ]رنجى كه كشيده، كوتاهى مكن، و بزرگى