٢٩٩.امام على عليه السلام : به خدا سوگند ، اگر شب را بر بوته هاى خاردار به سر كنم و دربندهاى آهنين ، كشيده شوم ، برايم دوست داشتنى تر است كه خدا و رسولش را در روز رستاخيزْ ملاقات كنم ، به عنوان ستمگر بر بعضى بندگان و غصب كننده اندكى از مال دنيا؛ و چگونه ستم روا دارم بر كسى ، براى جانى كه به سرعت به سوى نابودى در حركت است و ماندنش در خاك ، طولانى؟! [٢]

٣٠٠.امام على عليه السلام : به خدا سوگند ، اگر هفت اقليم با آنچه زير آسمان هاست ، به من داده شود كه نافرمانى خدا كنم و پوستِ جوى از مورچه اى برُبايم ، چنان نخواهم كرد؛ و به درستى كه دنياى شما ، نزد من ، خوارتر است از برگى در دهان ملخى كه آن را مى جَوَد. على را چه كار با نعمتى كه فانى گردد و لذّتى كه نپايد؟! [٣]

٣٠١.امام على عليه السلام : روز رستاخيز ، با مردم ، با نُه چيز احتجاج كنم : به پا داشتن نماز، پرداخت زكات، امر به معروف ، نهى از منكر، عدالت در ميان شهروندان ، تقسيم برابر، جهاد در راه خدا، به پا داشتن حدود ، و مانند آن. [٤]

٣٠٢.تاريخ دمشق ـ به نقل از على بن ربيعه ـ : جَعدة بن هُبَيره نزد على عليه السلام آمد وگفت : اى اميرمؤمنان! اگر دو مرد به نزد تو آيند كه نزدِ يكى از جانش يا از خاندان و مالش دوست داشتنى ترى ، و ديگرى ، اگر بتواند تو را بكشد ، خواهد كشت ، پس به سود مرد اوّل و به زيان مرد دوم ، داورى مى كنى؟! با مشت بر سينه ام نواخت و فرمود: «به درستى كه اگر در اختيارم بود، چنان مى كردم ؛ ولى اين ، امرى است مربوط به خدا». [٥]

[١] نهج البلاغة : خطبه ١٢٦ ، تحف العقول : ١٨٥ .[٢] نهج البلاغة : خطبه ٢٢٤ ، عيون الحكم والمواعظ : ٥٠٦ / ٩٢٨٥ ، الصراط المستقيم : ١ / ١٦٣ .[٣] نهج البلاغة : خطبه ٢٢٤ ، الصراط المستقيم : ١ / ١٦٣ ، ينابيع المودّة : ١ / ٤٤٢ / ٦ .[٤] فضائل الصحابة : ١ / ٥٣٨ / ٨٩٨ ، الخصال : ٣٦٣ / ٥٣ .[٥] تاريخ دمشق : ٤٢ / ٤٨٨ ، البداية والنهاية : ٨ / ٥ ، مناقب الإمام أمير المؤمنين : ٢ / ٥٧ / ٥٤٥ .