سياست نامه امام علي (ع) - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠

بَيتِ المالِ ، فَإِنَّ الحَقَّ القَديمَ لا يُبطِلُهُ شَيءٌ ، وَلَو وَجَدتُهُ وقَد تُزُوِّجَ بِهِ النِّساءُ وفُرِّقَ فِي البُلدانِ ، لَرَدَدتُهُ إلى حالِهِ ، فَإِنَّ فِى العَدلِ سَعَةٌ ، ومَن ضاقَ عَنهُ العَدلُ فَالجَورُ عَنهُ أضيَقُ . [١] بدانيد هر زمينى را كه عثمان بخشيد و هر ثروتى را كه از اموال خداوندى هديه كرد ، به بيت المال بازمى گردد ؛ چرا كه حقوق گذشته را چيزى از ميان نبرَد و اگر اين ثروت ها را بيابم در حالى كه مهريه زنان شده يا در شهرها توزيع شده است ، به جايگاهش بازگردانم ؛ چرا كه عدالت را گشايشى است و هر آن كس عدالت برايش تنگ باشد ، ستم بر او تنگ تر خواهد بود . امام، در خطابه اى شورانگيز، بيدارگر و تأمّل آفرين، در همين روز، به گستردگى درباره مسئوليت زمامداران جامعه در تحقّق بخشيدن به عدالت اجتماعى سخن گفت و تأكيد كرد كه در بهره بردارى از اموال عمومى، به هيچ كس امتياز ويژه اى نخواهد داد؛ و آنان كه از طريق غصب اموال عمومى، ملك، آب، اسب هاى عالى و كنيزكان زيبا فراهم آورده اند، بدانند كه على، همه آنها را مصادره خواهد كرد و به بيت المال، بازخواهد گردانْد. اين سخنان كه چونان صاعقه اى فرود مى آمد و به سانِ پتكى سنگين، بر سر كسانى كه بُرده بودند و خورده بودند و اكنون، نگران بودند، مى نشست و بسى سنگين بود و دلهره آفرين؛ و چنين بود كه بازتاب فرياد عدالتخواهى على عليه السلام ، پيش از هر جا در ميان چهره هاى سرشناس بود، و آنان، آغازين مخالفان حكومت علوى شدند. اين شعارها فراز آمد و مردمان ، با آهنگى جز آنچه تاكنون مى شنيدند ، آشنا شدند.