٢٥٧.الكافى ـ به نقل از حبيب بن ابى ثابت ـ : براى امير مؤمنان ، از منطقه همدان و حُلوان ، [٢] عسل و انجير آوردند. پس به سرشناسان قبايل دستور داد كه يتيمان را بياورند . آنان را بالاى ظرف هاى عسل ، جاى داد تا عسل بخورند ، و خود عسل ها را قدح قدح ميان مسلمانان تقسيم مى كرد . گفته شد: اى امير مؤمنان! چرا عسل مى خورند؟ فرمود: «امام ، پدر يتيمان است و همانا آنان را به خوردن عسل وا داشتم ، به جاى پدرانشان». [٣]

٢٥٨.ربيع الأبرار ـ به نقل از ابوطفيل ـ : على عليه السلام را ديدم كه يتيمان را فرا مى خواند و به آنان ، عسل مى خورانْد تا آن جا كه يكى از يارانش گفت: دوست داشتم من هم يتيمى بودم! [٤]

٢٥٩.أنساب الأشراف ـ به نقل از حَكَم ـ : على عليه السلام را ديدم كه برايش چند ظرف عسل آوردند . پس يتيمان را فرا خواند و فرمود: «آهسته حركت كنيد و عسل بخوريد» ، تا آن جا كه آرزو كردم يتيمى بودم. آن گاه ، عسل ها را ميان مردم ، قسمت كرد و ظرفى باقى ماند. سپس دستور داد كه به اهل مسجد ، خورانده شود. [٥]

٢٦٠.المناقب : على عليه السلام ، زنى را ديد كه مشك آبى بر دوش دارد . مشك را از او

[١] دعائم الإسلام : ١ / ٢٥٢ ، بحار الأنوار : ٩٦ / ٨٥ / ٧ .[٢] حُلوان ، نام شهرى قديمى در ايران است كه عرب ها آن را در سال ٦٦٠ م ، فتح كردند و سلجوقيان در سال ١٠٤٦ م ، آن را به آتش كشيدند و زلزله سال ١١٤٩ م ، آن را ويران ساخت.[٣] الكافى : ١ / ٤٠٦ / ٥ ، بحار الأنوار : ٤١ / ١٢٣ / ٣٠ .[٤] ربيع الأبرار : ٢ / ١٤٨ ، المعيار والموازنة : ٢٥١ ، مناقب آل أبى طالب : ٢ / ٧٥ .[٥] أنساب الأشراف : ٢ / ٣٧٣ .