اصطلاح «بيت المال» در متون روايى، يك اصطلاح عام براى درآمدهاى عمومى مسلمانان است كه براى مصرف در اختيار حكومت اسلامى قرار مى گيرد . از بررسى جامعِ روايات، به طور كلّى دوگونه مورد مصرف براى بيت المال به دست مى آيد : مصارف خاص و مصارف عام .

١ . مصارف خاص

اين قسم ، آن دسته از مصارف عمومى را كه داراى عنوانى خاص هستند، شامل مى شود، مانند : تأمين فقرا و مستمندان و از كارافتادگان و خانواده هاى شهدا ، تأمين حقوق كارگزاران بيت المال و قضات و سربازان ، آموزش و بهداشت ، مخارج زندانيان ، بدهى بدهكاران ، ديه مقتولانى كه ضامن شخصى ندارند ، عمران و آبادى شهرها و . . .

٢ . مصارف عام

در صدر اسلام، پس از تأمين مصارف خاص ، مازاد بيت المال بين عموم مسلمانان تقسيم مى گرديد . در متون روايى از اين نوع مصرف، به عنوان حقّ عام افراد در بيت المال، ياد گرديده است . توزيع مطلوب بيت المال از ديدگاه اسلام، دو ويژگى اساسى را مورد تأكيد قرار