٢٢٤.امام باقر عليه السلام : براى على عليه السلام ثروتى آورده شد. وى وزن كنندگان و صرّافان را نزد خود نشانْد. آن گاه، توده اى از طلا و توده اى از نقره ساخت و فرمود: «اى قرمزها و اى سفيدها! سرخ و سفيد شويد و جز مرا بفريبيد. اين، دستچين من و بهترين آن است / در حالى كه هر ميوه چين، دستش به دهان خودش است [و خود مى خورد]». [٢]

٢٢٥.تاريخ دمشق ـ به نقل از ابو صالح سمّان ـ : على عليه السلام را ديدم كه وارد بيت المال شد و در آن، چيزى ديد. پس فرمود: «اين را اين جا نبينم، در حالى كه مردم، بدان نياز دارند». سپس دستور داد آن را تقسيم كردند و دستور داد بيت المال، جاروب و آبپاشى شد و در آن، نماز گزارد يا در آن قيلوله (خواب قبل از ظهر) كرد؛ يعنى خوابيد. [٣]

٢٢٦.الدعوات: امير مؤمنان، هرگاه اموال بيت المال را مى بخشيد، دستور مى داد جاروب شود و در آن، نماز مى گزارد و دعا مى كرد و در دعايش مى گفت: «بار خدايا! به تو پناه مى برم از گناهى كه عملم را تباه سازد، و به تو پناه مى برم از گناهى كه كيفرها را سريع گردانَد، و به تو پناه مى برم از گناهى كه نعمت ها را تغيير دهد، و به تو پناه مى برم از گناهى كه روزى را باز دارد، و پناه مى برم به تو از گناهى كه از دعا جلوگيرى كند، و پناه مى برم به تو از گناهى كه از توبه جلوگيرى كند، و پناه مى برم به تو از گناهى كه پرده ها را بدَرَد، و پناه مى برم به تو از گناهى كه پشيمانى آورَد، و پناه مى برم به تو از گناهى كه بهره را نگه دارد. [٤]

[١] شرح نهج البلاغة : ٢ / ١٩٨ ، الغارات : ١ / ٥٤ ، بحار الأنوار : ٤١ / ١٣٥ .[٢] الأموال : ٢٨٥ / ٦٧٥ ، حلية الأولياء : ١ / ٨١ ، شرح نهج البلاغة : ١٩ / ١٢٦ .[٣] تاريخ دمشق : ٤٢ / ٤٧٦ ، مسند ابن جعد : ٣١٥ / ٢١٤٥ .[٤] الدعوات : ٦٠ / ١٥٠ ، بحار الأنوار : ٩٤ / ٩٣ / ٩ .