١٥٣.امام على عليه السلام ـ از نامه وى به قُثَم بن ع پس از حمد خدا ؛ حج را براى مردم به پا دار و به آنان روزهاى خداوند را يادآورى كن ، و بامداد و شامگاه برايشان بنشين ، به استفتاكنندگان فتوا ده، نادان را تعليم كن ، و با دانشمند ، مذاكره نما. [٢]

١٥٤.امام على عليه السلام ـ در پاسخ پرسش كننده اى كه براى فهميدن بپرس ، نه براى چون و چرا كردن ، كه نادانِ آموزنده ، همانند داناست ، و داناى بيرون از انصاف ، همانند نادانِ پُر چون و چراست. [٣]

١٥٥.امام على عليه السلام ـ در پاسخ مردى كه از او خو چون فردا شود ، نزد من آى تا در حضور مردم ، برايت بازگويم كه اگر سخنم را فراموش كردى ، ديگرى آن را به خاطر بسپارد؛ زيرا كه سخن ، چون شكارِ رَمَنده است. يكى آن را به دست آرَد و ديگرى از دست دهد . [٤]

٤ / ٢

بازداشتن از برهم زدن سنّت هاى پسنديده

١٥٦.امام على عليه السلام ـ در عهدنامه اش به مالك اش و آيين پسنديده اى را بر هم مزن كه بزرگان اين امّت ، بدان رفتار نموده اند و بدان وسيله ، الفت و پيوستگى به هم آمده است و شهروندان ، بر آن پايه ، سازش كرده اند؛ و آيينى را مَنِه كه به چيزى از سنّت هاى نيك گذشته ، زيان رسانَد ، تا پاداش ، از آنِ سنّت گذار باشد و گناهش بر تو مانَد كه آن را شكسته اى... و بر تو واجب است به خاطر داشته باشى كه آنچه بر

[١] شرح نهج البلاغة : ١٠ / ٢١ ، كنز العمّال : ٢ / ٢٨٨ / ٤٠٢٦ .[٢] نهج البلاغة : نامه ٦٧ ، بحار الأنوار : ٣٣ / ٤٩٧ / ٧٠٢ .[٣] نهج البلاغة : حكمت ٣٢٠ ، عيون الحكم والمواعظ : ١٣٢ / ٢٩٨٠ ، بحار الأنوار : ١ / ٢٢٢ / ٧ .[٤] نهج البلاغة : حكمت ٢٦٦ ، بحار الأنوار : ٢ / ١٦٠ / ٨ .