جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٨٠٩ - نشانههاى ظهور حضرت مهدى(عج) از زبان امام موسى بن جعفر(ع)
بر مىخيزد و آن صداى جبرئيل- ٧- است[١].
(١) و فرمود: هنگامى كه قائم- عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف- قيام كند بر سر قبر مؤمن مىآيند و به او گفته مىشود: اى فلانى! امامت ظهور كرده اگر مىخواهى به او ملحق شوى، ملحق شو و اگر مىخواهى نزد پروردگارت اقامت كنى، چنين كن[٢].
امام موسى بن جعفر- ٧- از پدرانش- :- و از امام حسين- ٧- روايت كرد كه فرمود: بر رسول خدا- ٦- وارد شدم در حالى كه نزد حضرت، ابىّ بن كعب بود. پيامبر فرمود: آفرين و مرحبا به تو اى ابا عبد اللَّه! اى زينت آسمانها و زمين! ابى گفت: چگونه غير از تو كسى زينت آسمانها و زمين مىباشد؟
فرمود: حسين- ٧- در آسمانها بزرگتر و با عظمتتر از زمين است، چرا كه (نام) او در طرف راست عرش الهى نوشته شده است و (بقيّه ائمه) تا رسيد به نام مهدى- عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف- از فرزندان امام حسين- ٧- فرمود:
هر مؤمنى به او راضى مىگردد، او حكم و امر به عدل و داد مىكند و از «تهامه» خروج مىكند تا اينكه دلائل و نشانهها ظاهر گردد. خداوند از دورترين نقاط عالم به تعداد جنگجويان بدر، ٣١٣ نفر براى او گرد مىآورد. همراه او صحيفه و كتابيست كه در آن نام اصحاب و پدرانش و زادگاهشان و زيورها و كنيههايشان نوشته شده است.
ابى پرسيد: علامات و نشانههاى او چيست؟
پيامبر- ٦- فرمود: براى او علم و نشانهايست كه وقتى زمان خروجش فرا برسد، آن علم و نشانه به خودى خود منتشر مىگردد، پس آن نشانه و علم، حضرت را ندا مىدهد كه: اى ولىّ خدا! خروج و قيام كن و دشمنان خدا را به قتل برسان و براى او شمشيرى است كه هنگام خروج حضرت، از غلافش بيرون آمده و او را صدا مىزند كه: اى ولىّ خدا! خروج كن، بر تو روا نيست كه دست از
[١] بحار: ٥٢/ ٢٣٠، حديث ٩٦.
[٢] بحار: ٥٣/ ٩١، حديث ٩٨.