جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٦٩٦ - طعنههاى مخالفين بر قرآن
مىدهند، محبت آنان را در قلب ساير مؤمنان قرار دهد. و معنايش اين گونه مىشود كه: «من آنان را محبوب قلوب نمودهام».
(١) باز از آيه أَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ[١]، اشكال گرفتهاند كه از غيب نوشتن يعنى چه؟ در حالى كه قريش بىسواد بودند پس چگونه آنان را نويسنده قرار داده است؟
پاسخ اينكه: معناى نوشتن و كتابت در اينجا حكم است؛ يعنى آيا نزد آنان علم غيب است كه آنان حكم مىكنند و مىگويند: بر تو غلبه مىكنيم و تو را طرد مىنماييم و پيروزى با ماست نه با تو؟ و مانند اين شعر «جعدى» است كه مىگويد:
|
و مال الولاء بالبلاء فملتم |
و ما ذاك حكم اللَّه اذ هو يكتب[٢] |
|
يعنى «حكم مىكند». مثل آن است اين آيه شريفه: وَ كَتَبْنا عَلَيْهِمْ فِيها أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ[٣].
و مانند فرمايش پيامبر به صاحبان دعواست كه فرمود: و الذى نفسى بيده لاقضين فيكما بكتاب اللَّه[٤]؛ يعنى «به حكم خدا»؛ زيرا منظورش رجم و عذاب بود، در حالى كه اين در ظاهر كتاب خدا نيست.
در آيات وَ قُلْ إِنِّي أَنَا النَّذِيرُ الْمُبِينُ كَما أَنْزَلْنا عَلَى الْمُقْتَسِمِينَ الَّذِينَ جَعَلُوا الْقُرْآنَ عِضِينَ[٥].
و: لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ، كَما أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيْتِكَ
[١] يعنى:« و يا آنان علم غيب دارند و مىنويسند»،( سوره طور، آيه ٤١).
[٢] يعنى:« دوستى چيست كه به بلاء مايل مىشود، اين حكم خداوند نيست كه او بنويسد».
[٣] يعنى:« بر آنان نوشتيم( حكم كرديم) كه نفس در مقابل نفس قصاص مىشود»،( سوره مائده، آيه ٤٥).
[٤] يعنى:« سوگند به كسى كه جانم به دست اوست در ميان شما دو نفر، با كتاب خدا( حكم خدا) قضاوت مىكنم».
[٥]( سوره حجر، آيه ٨٩- ٩١).