جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٦٤٨ - مقايسه امام زمان(عج) با اصحاب كهف
او را به آن چاه راهنمائى كرد و آن طعام را براى دانيال فرستاد. دانيال گفت: حمد خداى را كه ذكركنندهاش را فراموش نمىكند.
موسى بن جعفر- ٧- هم در بغداد نزد بدترين مأموران بنى عباس محبوس بود. او آن حضرت را نزد درندگان گرسنه انداخت و هنگام صبح اطمينان داشتند كه از امام- ٧- جز استخوان چيزى نمانده است. پس ديدند كه حضرت در همان مكان ايستاده و مشغول اقامه نماز است و درندگان مانند گربه در كنار آن حضرت، نشستهاند.
مخفى نماند كه تمام درندگان نزد معصومان آل محمّد- :- رام هستند و به دستورات آنان گردن مىنهند. امام باقر- ٧- براى «كميت» كه دشمنان آل محمّد- ٦- مىخواستند او را بگيرند و به قتل برسانند و او از دست آنان فرار مىكرد، دعا نمود و او در تاريكى شب بيرون آمد و در راهى عدهاى از مأموران نشسته بودند تا او را اگر خواست مخفيانه بگريزد، دستگير نمايند، ولى هنگامى كه «كميت» بيرون آمد و خواست به راهى برود، شيرى جلو او را گرفت و نگذاشت از آنجا برود پس از راه ديگرى رفت، باز نگذاشت و مثل اينكه به «كميت» اشاره مىكرد كه پشت سر او راه برود. آنگاه آن شير به طرفى رفت و «كميت» دنبال او به راه افتاد تا اينكه ايمن شد و از دست دشمنانش نجات يافت.
همين گونه بود حال «سيّد حميرى» كه امام صادق- ٧- بر او دعا كرد وقتى كه از دست پدر و مادرش مىگريخت و آنان والى را بر عليه او تحريك كرده بودند، درندهاى او را بر راهى راهنمائى كرد و از دست آنان رهايى يافت[١].
(١)
مقايسه امام زمان (عج) با اصحاب كهف
(٢) هنگامى كه اصحاب كهف به سوى خداوند گريختند و از نزد «دقيانوس» خارج و به غارى پناهنده گرديدند، بعد از آنان، پادشاه با عدهاى سوار شدند و به
[١] بحار الانوار: ٤٧/ ٣١٩، حديث ١٠.