جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٦٢٦ - مقايسه معجزات پيامبر
حضرت داود- ٧- بر خطاى خود به قدرى گريست كه از شدت ترس كوهها با او به ناله در آمدند و پيامبر ما- ٦- وقتى به نماز مىايستاد از خوف و شدت گريستنش مانند صداى جوشيدن ديگ بر روى اجاق، به گوش مىرسيد، در حالى كه خداى متعال او را از عقوبتش ايمن و محفوظ داشت ولى او مىخواست در برابر خداوند اظهار خشوع و فروتنى كند.
رسول خدا- ٦- ده سال وقتى به نماز مىايستاد روى انگشتان پايش تكيه مىكرد، در نتيجه پاهايش (و يا انگشتانش) ورم كرد[١] و چهره مباركش از شبزندهدارى زرد شده بود (خداى تعالى براى جلوگيرى او از اين كار) اين آيه را فرستاد: «طه[٢] ما قرآن را بر تو نازل نكرديم كه خود را به زحمت اندازى»[٣]. و حضرت به قدرى مىگريست كه از حال مىرفت، به او گفتند:
(چرا اين همه ناله و گريه مىكنى) مگر نه اينكه خداوند گناه گذشته و آينده تو را بخشيده است؟[٤]، فرمود: آيا من بنده شكرگزارى نباشم؟[٥]. و عبادات جانشين او يعنى امير مؤمنان على- ٧- نيز در مقام خويش چنين بود.
مقايسه معجزات پيامبر ٦ با معجزات حضرت سليمان (ع)
(١) و اگر حضرت سليمان- ٧- از خداوند خواست به او پادشاهى كه پس از او شايسته هيچ كس نشود عنايت كند (اشاره به كلام خداى تعالى در سوره ص آيه (١) ٣٥ دارد) پس بر حضرت محمّد- ٦- كليدهاى گنجهاى زمين عرضه شد. و حضرت بخاطر كوچك شمردن آن، آن را نپذيرفت و فقر و قوت و روزى را
[١] در تفسير قمى به سند خود از ابى بصير و او از امام باقر و امام صادق- ٨- اين مطلب را روايت كرده است.
[٢] كلمه« طه» يكى از اسماء رسول خدا- ٦- است.
[٣] سوره طه، آيه ١- ٢.
[٤] اشاره به كلام خداى متعال در سوره فتح، آيه ٢ دارد، در مورد مفهوم آيه به تفسير مراجعه شود.
[٥] أمالى شيخ طوسى: ٢/ ١٨. احتجاج طبرسى: ١/ ٣١٥.