جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٤٣٥ - معرفت و شناخت حق امام(ع)
معرفت و شناخت حقّ امام (ع)
(١) ٧- امام صادق- ٧- مىفرمايد: گروهى از مردم بر پدرم وارد شدند و پرسيدند: حق امام چيست؟
پدرم فرمود: حقّش بزرگ است، وقتى كه بر او وارد شديد، بايد او را بزرگ بداريد و احترام كنيد. و به آنچه مىآورد، ايمان بياوريد. و بر اوست كه شما را هدايت كند و در او خصلتى است كه هر وقت به خدمتش رسيديد از جلال و شكوهى كه دارد، هيچ كس نمىتواند با چشم پر به او نگاه كند؛ چون رسول خدا- ٦- اين گونه بود و بايد امام هم اين گونه باشد.
آنان پرسيدند: آيا شيعيانش را مىشناسد.
فرمود: آرى، همان وقت كه مىبيند.
پرسيدند: آيا ما شيعه شما هستيم؟
فرمود: آرى، همه شما شيعه ما هستيد.
گفتند: نشانه اين چيست؟ ما را از آن با خبر نما.
فرمود: نشانهاش اين است كه مىتوانم نامهاى خودتان، پدرانتان و قبيلههايتان را بگويم.
گفتند: پس ما را مطلع ساز. حضرت نامهاى خودشان، پدرانشان و قبيلههايشان را گفت و همه تصديق كردند.
فرمود: از آنچه قصد داريد سؤال كنيد، من پاسخ مىدهم و آن فرمايش خداوند متعال است كه مىفرمايد: كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِي السَّماءِ[١] باز حضرت را تصديق كردند.
فرمود: ما آن شجرهاى هستيم كه اصل و ريشهاش استوار و شاخههايش در آسمان است. و از علم خود هر چه بخواهيم به شيعيانمان مىبخشيم.
[١] يعنى:« مانند شجره طيبهاى كه ريشهاش استوار و شاخههايش در آسمان است».