جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٢٥٨ - امام و اطلاع از مقدار دنانير
در حالى كه خدمتكارش نيز با او بود، به سوى ما آمد، ما وقتى كه آن حضرت را ديديم به سويش رفته و به او سلام كرديم.
فرمود: آنچه با خود داريد بياوريد. ما هم اموال را به آن حضرت سپرديم و نامهها را هم بيرون آورده، به ايشان داديم.
در اين هنگام، حضرت نيز از جيب خود نامههايى را بيرون آورد و فرمود: اينها جواب نامههاى شماست. در امان خدا برگرديد.
گفتيم: توشه ما تمام شده و به مدينه نزديكشدهايم، اگر اجازه بدهيد مىرويم قبر رسول اللَّه- ٦- را زيارت مىكنيم و زاد و توشهاى هم بر مىداريم.
حضرت فرمود: از توشه راه شما چيزى مانده است؟
گفتيم: آرى.
فرمود: آنها را نزد من آوريد. توشه راه را پيش آن حضرت برديم. حضرت آن را با دستش زير و رو كرد و فرمود: اين شما را تا كوفه مىرساند. در امان خدا برويد.
برگشتيم و آن توشه تا كوفه ما را كفايت كرد[١].
امام و اطلاع از مقدار دنانير
(١) ٢١- اصبغ بن موسى مىگويد: مقدارى دينار از طرف خودم و مقدارى از طرف بعضى از برادران دينى را نزد امام موسى بن جعفر- ٧- بردم. وقتى كه وارد مدينه شدم، دينارهاى دوستانم را شمردم، ٩٩ دينار بود و از دينارهاى خودم يك دينار روى آن گذاشتم، صد دينار گرديد. هنگامى كه خدمت امام- ٧- رسيدم دينارها را نزد او نهادم. يك دينار را از ميان آنها برداشت و فرمود: بيا و دينارت را بگير، اينها را با وزن براى ما مىفرستند نه با شمردن[٢].
[١] بحار: ٤٨/ ٣٥، حديث ٦.
[٢] بحار: ٤٨/ ٦٧، حديث ٨٨.