عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٥ - آفتهاى علم

به عزت مبال وز ذلت منال‌

كه اين هر دو را زود باشد زوال‌

هر كه را دل دلبرى را منزل است‌

آن كه بى‌دلبر بماند بى‌دل است‌

شاهد از ياران كجا گيرد كنار

هر كجا شمعى ميان محفل است‌

اين جفا و جور مخصوص تو نيست‌

هر كه شد سيمين بدن سنگين دل است‌

عشق دريايى است بى‌حد كاندر آن‌

موج كشتيبان و طوفان ساحل است‌

طالبان را خستگى در راه نيست‌

عشق هم راه است و هم خود منزل است‌

ظلمت ار يكسر بگيرد خانه را

چون فروغ شمعى آيد زايل است‌

در همه عالم يكى حق بيش نيست‌

آن كه كثرت مى‌پذيرد باطل است‌

از خرد بگذر نشاط از عشق نيز

عاشق از خود غافل از وى عاقل است‌[١]