عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١ - صلاحيت امر به معروف و نهى از منكر

است، چرا در خودت نيست؟ و از آنچه ديگران را منع مى‌كنى چرا خودت به آن آلوده‌اى؟

و در مرحله دوم در دادگاه قيامت به او مى‌گويند: چرا مردم را به خوبى‌ها خواندى ولى خودت از آن‌ها دور بودى؟ و چرا مردم را از بدى‌ها نهى كردى ولى خودت به آن‌ها آلوده بودى؟

چنان كه در قرآن مجيد در مقام سرزنش اين دورافتادگان از وادى حقيقت فرموده:

آيا مردم را امر به خوبى مى‌كنيد و خود را فراموش مى‌نماييد؟

حضرت عزت به اين گونه افراد مى‌فرمايد:

اى خاينان بدكار واى خيانت‌كاران ضايع روزگار! از بندگانم طلب مى‌كنيد آنچه به خود كرده‌ايد؟ يعنى به نفس خود خيانت كرده‌ايد و خود را فريب داده‌ايد، مى‌خواهيد آنان را نيز فريب دهيد و از براى تحصيل حاجات خود ارخاى عنان به ايشان مى‌كنيد و مى‌خواهيد كه ايشان را نيز از راه به در ببريد؟!

در روايت آمده:

ابوثعلبه از رسول اسلام ٦ از معناى اين آيه پرسيد:

[يا أيها الذين آمنوا عليكم أنفسكم لا يضركم من ضل إذا اهتديتم‌][١].

اى اهل ايمان! مراقب [ايمان و ارزش‌هاى معنوى‌] خود باشيد؛ اگر شما هدايت يافتيد، گمراهى كسى كه گمراه شده به شما زيانى نمى‌رساند.

حضرت در پاسخ او فرمود:

مردم را امر به معروف كن و از محرمات گناهان بازدار و بر پيش‌آمدها و مكاره‌

[١] - مائده( ٥): ١٠٥.