عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٢ - امامت و ولايت در كلام امام سجاد

مگر اين كه براى او دوازده نقيب‌[١] بوده است، عرضه داشتم: اين حقيقت را از پيروان تورات و انجيل شنيده‌ام، فرمود: اى سلمان! آيا نقباى دوازده‌گانه مرا كه خداوند متعال آنان را براى مقام امامت و وصايت انتخاب فرموده مى‌شناسى؟

گفتم: خدا و رسول او به اين حقيقت آگاه‌ترند.

فرمود: خداوند مرا از نور خالص و صاف خود به وجود آورد و سپس مرا براى اطاعت و بندگى خود دعوت كرد و من اجابت نمودم و از نور من على بن ابيطالب را آفريد و او را به مقام اطاعت و پيروى خود خواند و او قبول كرد و از نور من و على، دخترم فاطمه را آفريد و او را نيز به اطاعت دستورهاى خود دعوت نمود و او پذيرفت و از نور من و على بن ابيطالب و فاطمه دخترم، حسن و حسين فرزندانم را آفريد و آن‌ها نيز دعوت حق را به اطاعت اجابت نمودند و از اين جهت ما را با پنج اسم از اسماى خود ناميد.

پس خداوند متعال محمود و من محمد هستم و او على و بلند مقام و اين پسر عمويم على است و خداوند فاطر و شكافنده حق از باطل و نور از ظلمت است و دخترم فاطمه قطع كننده و جدا سازنده است و حضرت او صاحب نيكى‌ها و احسان و فرزندم حسن است و ديگرى حسين!

و خداوند بزرگ از نور فرزندم حسين نه فرزند آفريد كه پيشوايان دين من هستند و ايشان را براى بندگى و اطاعت اوامر خود دعوت فرمود و آنان قبول كردند و اين برنامه پيش از آفرينش خلق بود و در آن وقت ساختمان آسمان و گسترش زمين و وجود هوا و ملك و انسان صورت نگرفته بود، ما در آن هنگام انوارى بوديم كه پروردگار بزرگ را تسبيح و تقديس كرده و فرمان او را شنيده و پيروى مى‌نموديم.

[١] - نقيب به معناى شاهد و شخصيتى است كه محيط به حقايق و برتر از همه و اعلم از ديگران در همه امور است.