عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥ - امر به معروف و نهى از منكر در روايات

حضرت على ٧ خطاب به مردم كوفه فرمود:

در ميان كوچه و محل رفت و آمد مردم منشينيد، مگر با رعايت سه خصلت:

غض الأبصار ورد السلام وارشاد الضال‌[١].

چشم فرو انداختن از حرام و سلام كردن به مردم و راهنمايى گمراهان.

وقال ٦: كلام ابن آدم كله عليه لاله الا امرا بمعروف او نهيا عن منكر أو ذكرا لله تعالى‌[٢].

و نيز پيغمبر گرامى اسلام ٦ فرمود: تمام سخنان فرزندان آدم به ضرر اوست نه به سودش مگر امر به معروف و نهى از منكر و ذكر خدا.

وقال ٦: أيها الناس ان الله لايعذب العامة بذنب الخاصة إذا عملت الخاصة بالمنكر سرا من غير أن تعلم العامة فإذا عملت الخاصة المنكر جهارا فلم يغير ذلك العامة استوجب الفريقان العقوبة من الله‌[٣].

امام على ٧ مى‌فرمايد: اى مردم! خداوند متعال عموم مردم را به گناه پنهانى گروهى خاص عذاب نمى‌كند تا زمانى كه گناه آشكار نشده باشد و زمانى كه گناه آشكار شد و مردم نسبت به آن متغير نشدند [امر به معروف و نهى از منكر نكردند] هر دو گروه مستوجب عذاب خداوند مى‌باشند.

و هم چنين پيامبر ٦ فرمود:

چه مى‌كنيد وقتى زنان شما طغيان كنند و جوانانتان فاسق شوند و جهاد را ترك كنيد؟ عرضه داشتند: چنين چيزى شدنى است؟ فرمود: آرى، به آن كه جانم در

[١] - معدن الجواهر: ٣٤، باب ذكر ما جاء فى ثلاثة.

[٢] - مستدرك الوسائل: ٥/ ٢٩٢، باب ٥، حديث ٥٨٩٣.

[٣] - بحار الأنوار: ٩٧/ ٧٥، باب ١، حديث ١٦.