عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢ - مفاد آيات امر به معروف و نهى از منكر

آنان كه آراسته به دو فضيلت امر به معروف و نهى از منكرند از نظر قرآن مجيد اهل نجاتند.

[فلما نسوا ما ذكروا به أنجينا الذين ينهون عن السوء و أخذنا الذين ظلموا بعذاب بئيس بما كانوا يفسقون‌][١].

پس چون پندى را كه به آنان داده شد، فراموش كردند [در لحظه نزول عذاب‌] پند دهندگانى كه مردم را از بدى‌ها بازمى‌داشتند، نجات داديم و آنان را كه ستم كردند به كيفر آن كه همواره نافرمانى مى‌كردند، به عذابى سخت گرفتيم.

قرآن مجيد در تشويق به اين حقيقت و وجوب و لزوم اين دو واقعيت مى‌فرمايد:

[تعاونوا على البر و التقوى و لا تعاونوا على الإثم و العدوان‌][٢].

و يكديگر را بر انجام كارهاى خير و پرهيزكارى يارى نماييد، و يكديگر را بر گناه و تجاوز يارى ندهيد.

معناى تعاون، كمك و تشويق و زمينه سازى و راه بازكردن براى خير و خوبى است و بستن راه و كوبيدن زمينه براى شر و بدى است.

قرآن مجيد به تاركين امر به معروف و نهى از منكر حمله سخت دارد آنجا كه مى‌فرمايد:

[لو لا ينهاهم الربانيون و الأحبار عن قولهم الإثم و أكلهم السحت لبئس ما كانوا يصنعون‌][٣].

[١] - اعراف( ٧): ١٦٥.

[٢] - مائده( ٥): ٢.

[٣] - مائده( ٥): ٦٣.