عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٩ - حقيقت تبليغ و موعظه

[احسن المواعظ ما لا يجاوز القول حد الصدق والفعل حد الاخلاص‌]

حقيقت تبليغ و موعظه‌

در اين بخش، سخن از وعظ و واعظ و متعظ يا به تعبير ديگر كلام از تبليغ و مبلغ و مستمع است.

امام صادق ٧ در اين فصل به هر سه موضوع اشاره مى‌فرمايند و جهات گوناگون مسئله را بررسى مى‌نمايند.

مسئله تبليغ در فرهنگ حيات بخش اسلام جايگاه بسيار مهمى دارد، اگر مبلغ و تبليغ نبود، بى‌شك دين خدا و احكام الهى به مردم نمى‌رسيد، تبليغ دين بر آنان كه واجد شرايطند واجب است.

ممكن است در راه وعظ و موعظه و ابلاغ و تبليغ، خطرات و مشكلاتى متوجه انسان شود، آيين الهى مى‌گويد: مبلغ بايد آن خطرات را براى خدا تحمل كند و به اجر و پاداش عظيم آن اميدوار باشد.

قرآن مجيد در بسيارى از آيات، انبيا را مبلغ رسالات حق معرفى مى‌كند و كار با عظمت آنان را مى‌ستايد و تبليغ آنان را علت دوام دين مى‌داند و مصائبى كه پيامبران در اين راه متحمل شدند متذكر مى‌شود، تا صبر و حوصله‌اى كه آنان در جهت حق نشان دادند براى هر مبلغى اسوه و سرمشق باشد.